أَوْ بُیُوتِ خالاتِکُمْ أَوْ ما مَلَکْتُمْ مَفاتِحَهُ أَوْ صَدِیقِکُمْ لَیْسَ عَلَیْکُمْ جُناحٌ أَنْ تَأْکُلُوا جَمِیعاً أَوْ أَشْتاتاً فَإِذا دَخَلْتُمْ بُیُوتاً فَسَلِّمُوا عَلی أَنْفُسِکُمْ تَحِیَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبارَکَةً طَیِّبَةً کَذلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمُ الْآیاتِ لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ. [١] ٢. در معنای تسلیم‌

راغب در مفردات فرموده: سلم و سلامة: خالص شدن و مجرّد شدن از آفت‌های باطنی و ظاهری است، قال تعالی: «بِقَلْبٍ سَلِیمٍ»:* با دلی که خالص و مجرد از تباهی و حیله‌گری باشد. پس این در باطن است، و قال تعالی: «مُسَلَّمَةٌ لا شِیَةَ فِیها» و آن ظاهر است، و قال تعالی: «وَ لکِنَّ اللَّهَ سَلَّمَ» و قال: «ادْخُلُوها بِسَلامٍ آمِنِینَ»؛ یعنی سلامت، و سلامت حقیقی نیست مگر در بهشت؛ زیرا در آنجا بقا بدون فنا، بی‌نیازی بدون نیاز، عزّت بدون ذلّت و صحّت بدون درد است؛ همچنان که خدای متعال فرموده: «لَهُمْ دارُ السَّلامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ»؛ یعنی خانه سلامتی، و گفته‌اند: سلام، اسمی از اسمای خدای متعال است؛ هم‌چنین گفته‌اند: در سخن حق تعالی: «لَهُمْ دارُ السَّلامِ»، و «السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیْمِنُ» از این جهت بدان وصف شده‌اند که عیوب و آفات خلق به آنان ملحق نمی‌شود، و این گفته او: «سَلامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِیمٍ»، «سَلامٌ عَلَیْکُمْ»،* «سَلامٌ عَلی إِلْ‌یاسِینَ»، همه اینها از جانب مردم با قول و گفتار بوده و از جانب خدای تعالی با فعل است و آن، چیزهایی است که در بهشت به آنان اعطا شده، و قوله تعالی: «لا یَسْمَعُونَ فِیها لَغْواً وَ لا تَأْثِیماً. إِلَّا قِیلًا سَلاماً سَلاماً»، در اینجا برای آنان تنها با قول نیست؛ بلکه آن با قول و فعل جمیعا هست، و قوله تعالی: «سَلامٌ عَلی نُوحٍ» و «سَلامٌ عَلی مُوسی وَ هارُونَ» و «سَلامٌ عَلی إِبْراهِیمَ»، همه اینها آگاهی است از جانب خدای تعالی بر این‌که برای آنان دعا و ثنا قرار داده، و خدای متعال فرموده: «فَإِذا دَخَلْتُمْ بُیُوتاً فَسَلِّمُوا عَلی أَنْفُسِکُمْ تَحِیَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبارَکَةً طَیِّبَةً کَذلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمُ الْآیاتِ لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ :

[١]. همان/ ٦١.