فرهنگ قرآن - امامی، عبد‌النبی - الصفحة ١٤٦ - ٣ استقامت در تفاسیر

٧. پیمانه و وزن را تمام و کامل دادن و احتراز از کم‌فروشی: «وَ أَوْفُوا الْکَیْلَ وَ الْمِیزانَ بِالْقِسْطِ.»
٨. از روی عدالت سخن گفتن (گواهی دادن) هرچند در مورد خویشاوندان باشد:
«وَ إِذا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَ لَوْ کانَ ذا قُرْبی »
٩. وفا نمودن به عهد و پیمان الهی (همه تکالیف الهی): «وَ بِعَهْدِ اللَّهِ أَوْفُوا.»
١٠. و البتّه، این راه مستقیم من است (یعنی موارد ذکر شده در بالا)، پس از آن پیروی و تبعیت کنید: «أَنَّ هذا صِراطِی مُسْتَقِیماً فَاتَّبِعُوهُ.» ٣. استقامت در تفاسیر

شیخ طوسی در تبیان فی قوله: «فَمَا اسْتَقامُوا لَکُمْ فَاسْتَقِیمُوا لَهُمْ»، [١] فرموده: تا آنجا که آنان نسبت به عهد و پیمان شما استمرار دارند، شما هم به عهد و پیمان خود نسبت به آنها استمرار داشته باشید. [٢]
فی قوله: «فَاسْتَقِیما» [٣] هم فرموده: امر است از جانب حق تعالی به آن دو نفر؛ یعنی موسی و هارون علیهما السّلام، به این‌که در دعوتشان براساس آنچه خدای متعال به آنان امر فرموده، در برابر فرعون و قوم فرعون پایداری و استقامت کنند. [٤]
نیز فی قوله: «فَاسْتَقِمْ کَما أُمِرْتَ»، [٥] فرموده: امر است از جانب حق تعالی به خود پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و به امّت او به این‌که همان گونه که خدای متعال به آنان و هم‌چنین به کسانی که به سوی خدا و پیامبر او بازگشته‌اند، امر فرموده، ثابت قدم باشند و پایداری کنند، و در معنای قوله: «لا تَطْغَوْا»،* فرموده: در استقامت و پایداری، طغیان نکنید، پس از حدّ آن، از آنچه به شما امر شده، چه در وجه وجوب و چه در وجه استحباب، (فراتر نرفته و) زیاده‌روی نکنید. [٦]

---

[١]. توبه/ ٧.
[٢]. تبیان، ج ٥، ص ١٧٦.
[٣]. یونس/ ٨٩.
[٤]. تبیان، ج ٥، ص ٤٢٤.
[٥]. هود/ ١١٢.
[٦]. تبیان، ج ٦، ص ٧٧.