فرهنگ قرآن - امامی، عبد‌النبی - الصفحة ٦٦٤ - ز- معنا و مفهوم هفتم حکمت

یکی از معانی و مفاهیم حکمت، سنت و علم به آن چیزهایی است که عمل به آنها مورد اراده و محبوبیت خدای تعالی است: «وَ اذْکُرْنَ ما یُتْلی فِی بُیُوتِکُنَّ مِنْ آیاتِ اللَّهِ وَ الْحِکْمَةِ إِنَّ اللَّهَ کانَ لَطِیفاً خَبِیراً.» [٢]؛ یعنی با دعا و تضرّع به‌سوی خدای تعالی و با تفکّر در آیات خدای متعال، از قرآن منزل که در خانه‌های شما، قرائت می‌شود، و در آنچه سنت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و عمل به محتوای قرآن است، (خدای تعالی را با صفاتش) متذکّر باشید. البته، خدای تعالی (در تدبیر خلقش و در رسانیدن منافع دینی و دنیوی به آنان)، بسیار با لطف، و بسیار (نسبت به آنچه صلاح و یا در جهت فساد آنان است)، عالم و آگاه است: قوله تعالی «أُولئِکَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ مِنَ النَّبِیِّینَ مِنْ ذُرِّیَّةِ آدَمَ وَ مِمَّنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ. وَ مِنْ ذُرِّیَّةِ إِبْراهِیمَ وَ إِسْرائِیلَ وَ مِمَّنْ هَدَیْنا وَ اجْتَبَیْنا إِذا تُتْلی عَلَیْهِمْ آیاتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَ بُکِیًّا.» [٣]؛ یعنی آنان که خدای تعالی نعمتی را به آنان اعطا فرموده، از پیامبران، از فرزندان آدم، از آنان که با نوح سوار کشتی شدند، از فرزندان ابراهیم و اسرائیل و از کسانی که آنان را هدایت نمودیم و برگزیدیم، چون آیات خدای رحمان بر آنان خوانده شود، گریه‌کنان به سجده می‌افتند.
٢. قوله تعالی: «وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ وَ اذْکُرْ رَبَّکَ فِی نَفْسِکَ تَضَرُّعاً وَ خِیفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ وَ لا تَکُنْ مِنَ الْغافِلِینَ.» [٤]؛ یعنی: و چون قرآن خوانده شود، به آن گوش دهید و ساکت باشید تا مورد رحمت خدای تعالی قرار گیرید، در حال تضرّع و خوف، بدون بلند کردن صدا، در هر صبح و شام، پروردگارت را (آیات و نشانه‌هایش را)، به یادآور و در این امر از غافلان نباش.