فرهنگ قرآن - امامی، عبد‌النبی - الصفحة ٢٣ - مقدمه مؤلف

برنامه مدوّنی که از جانب خدای عزّ و جلّ، خالق انسان، از طریق وحی به پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله ابلاغ شد؛ برنامه‌ای که با فهم و درک صحیح آن از سوی انسان او می‌تواند به کمال برسد و با اعتقاد و عمل به آن، وصول به سعادت را که مطلوب هر انسانی است، محقق بسازد، قرآن است؛ قرآن که برای احدی بعد از آن، نیازی نیست، و احدی را پیش از آن، بی‌نیازی نیست؛ ظاهرش نیکو، باطنش ژرف؛ شگفتی‌هایش زایل‌نشدنی، و غرایبش تمام‌نشدنی است؛ تاریکی‌های نادانی و ضلالت جز با آن رفع نگردد، و شبهات جز به وسیله آن، واضح نشود؛ این قرآن حقش ادا نشود مگر با تمسّک به آن، پذیرفتن نصایحش، حلال دانستن حلالش، حرام دانستن حرامش و عمل به واجبات و احکامش.
برای تحقّق این معانی و مفاهیم باید قرآن را آموخت که آن، بهار دل‌ها و شفای سینه‌هاست، و به تلاوتش انس گرفت تا جدایی، برادران آدمی را در وحشت نیندازد، و در آیاتش تدبّر نمود و از آن عبرت گرفت که آن، رساترین عبرت‌هاست.
با چنین نگرشی به قرآن کریم، اندیشمندان، فرهیختگان، متفکّران، دل‌سوختگان، مفسران و همه کسانی که در سر سودای سعادت جامعه و افراد آن را داشته و جهل و ضلالت آنان روح و جسمشان را جریحه‌دار می‌کرد، همواره با به کار انداختن بضاعت