قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٩ - ملك سعود و خوراك قرقاول!

و روشن وجود دارد كه براى هر كس اطلاعى از زبان عربى دارد آشكار است:

١- «جناحين» تثنيه است و بايد هنگام اضافه بدون نون ذكر شود يعنى گفته شود جناحى الايقان و اساساً چون در مورد جمع بكار رفته است مناسب «اجنحة الايقان» ميباشد.

٢- «مطيور» اسم مفعول است و در اينجا بايد اسم فاعل (طائر) بكار رود، آنهم بصورت جمع ذكر شود نه مفرد!

٣- از اين گذشته مطيور اساساً غلط است زيرا فعل لازم (مانند طار) اسم مفعول ندارد.

٤- گذشته از اينها بكار بردن كلمه «هواء» در اينگونه موارد كاملًا نامأنوس و از تعبيرات فارسى است، در عربى در اين مورد كلمه «سماء» بكار ميبرند.

ولى نكته جالب توجه اينجاست كه تمام اين اغلاط روشن در چاپ اول كتاب ايقان كه ظاهراً در زمان خود «بهاء» بوده موجود است اما پيروان او كه بعداً متوجه شدند پيشواى آنها چه دسته گلى در كتابهاى خود به آب داده، آستين بالا زده، قلم بدست گرفتند و به كمك بعضى از آشنايان به ادبيات عربى مشغول اصلاح اغلاط پيغمبر خود شدند و بسيارى از اغلاط اين كتاب را در چاپهاى بعد اصلاح كردند، مثلًا به جاى همين جمله مغلوط در چاپ دوم صفحه ٥٢ چنين نوشته‌اند: «طاروا باجنحة الايقان فى هواء محبة الهم الرحمن»! كه با همه اصطلاحات باز بعضى از اغلاط آن جا مانده است!.

خلاصه اگر بنا بشود اغلاط كتابهاى استاد و شاگرد، «مبشّر» و «پيامبر» جمع‌آورى گردد كتاب بزرگى خواهد شد كه معلوم نيست به خواندنش بيارزد.