قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٨ - تأمين آزادى، و پرورش استعدادها

و به اين ترتيب اسلام مؤكداً دستور ميدهد كه هيچكس درباره ديگرى گمان بد نبرد، و او را بدون دليل در دادگاه ذهن خود محكوم ننمايد، بلكه شخصاً بايد مانند يك «وكيل مدافع دلسوز» در برابر اين دادگاه، بپاخيزد، و اعمال برادران دينى خود را توجيه كند، و با احتمالات و تفسيرات گوناگون آنها را تبرئه نمايد!.

محيطى كه اين امنيتهاى چهارگانه بر آن سايه افكنده است محيطى آرام، آزاد، لذت‌بخش و قابل زندگى است.

اعطاى حداكثر شخصيت‌

خامساً- براى به كار انداختن خلّاق درونى، و تربيت و پرورش انسان به او حداكثر شخصيت را داده، مقام او را چنان بالا برده كه مى‌گويد او از فرشتگان هم والاتر است، و بعكس آنهائى كه مى گويند حد فاصل ميان انسان و حيوان ناچيز است و درّه‌اى را كه ميان او و حيوانات بود ما پر كرده‌ايم‌ [١]، مى‌گويد: او آفرينش خاصى دارد و يك روح الهى در او دميده شده، و موهبتهاى عظيمى او را دربر گرفته و بر ديگر موجودات اين جهان برترى داده شده است: «... وَ نَفَخْتُ فيهِ مِنْ رُوحي‌» (حجر- ٢٩) «و در او از روح خود (روحى شايسته و بزرگى) دميدم.»

وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَني آدَمَ وَ حَمَلْناهُمْ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ رَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ وَ فَضَّلْناهُمْ عَلى‌ كَثيرٍ مِمَّنْ خَلَقْنا تَفْضيلًا (اسراء- ٧٠): «و فرزندان آدم را گرامى داشتيم و در خشكى و دريا وسيله حمل و نقل آنها را فراهم ساختيم، و از چيزهاى پاكيزه بآنها روزى داديم و آنها را بر بسيارى از مخلوقات خود برترى بخشيديم.»

[١]. نقل از نشريات مجله دنيا ارگان كمونيستهاى پيشين ايران.