قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٨ - امتيازات قوانين قرآن

شوند اجتماعى وجود نخواهد داشت!.

اكنون ببينيم قرآن براى ايجاد «پيوند» و «روح اجتماعى» از چه وسائلى استفاده كرده است؟

دقت در تعبيرات قرآن نشان ميدهد كه براى ايجاد اين رابطه، نزديك‌ترين راه را پيموده، و اخوت و برادرى را كه نزديكترين و عميق‌ترين رابطه دو انسان با يكديگر بر اساس مساوات و احترام متقابل است، اصل اساسى پيوند اجتماعى انسان‌ها شمرده است.

و اين اخوت را، هم از نظر جسمانى- به خاطر بازگشت همه انسانها به يك پدر و مادر- و هم از نظر روحانى، به خاطر پيروى از يك مبدأ واحد فكرى، يعنى ايمان به خداوند يگانه و آئين و قانون واحد، معتبر شناخته است.

قرآن روى كلمه «رفيق» يا «همنوع» و مانند اينها كه در دنياى امروز به عنوان يك شعار مهم اجتماعى روى آنها تكيه ميشود، تكيه نكرده، بلكه همه جا سخن از «برادرى» به ميان آورده است، آيات زير شاهد گوياى اين مدعاست:

١- إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ‌ (حجرات- ١٠): «مؤمنان برادر يكديگرند، پس بين دو برادر خود صلح و آشتى برقرار سازيد.»

٢- وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوانًا (آل عمران- ١٠٣): «بخاطر بياوريد نعمت خداوند را بر خود، هنگاميكه دشمن يكديگر بوديد، خداوند در ميان دلهاى شما الفت ايجاد كرد، و به لطف و نعمت الهى برادر يكديگر شديد.»

٣- وَ إِنْ تُخالِطُوهُمْ فَإِخْوانُكُمْ‌ (بقره- ٢١٩): «اگر با يتيمان‌