قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٩ - تسخير خورشيد و ماه

مطابق قانون جاذبه عمومى، ماه و زمين يكديگر را جذب مى‌كنند، بنابراين نقاطى كه در مقابل ماه واقع ميشوند به سوى ماه جذب مى‌گردند، اگر اين نقاط را آب فرا گرفته باشد چون آب ملكولهاى لغزنده‌اى دارد بسيار زود تحت تأثير قرار مى‌گيرد، به همين دليل آب درياهاى بزرگ درست مانند دُملى در برابر ماه برآمدگى پيدا مى‌كند، و آب در نقاط ساحلى پائين مى‌رود، و پس از آزاد شدن از تأثير جاذبه به سرعت به جاى اول باز مى‌گردد و بر اثر واكنش در سطحى بالاتر از سطح عادى قرار خواهد گرفت.

در ايجا لازم است به نكات زير توجه كنيم:

١- فاصله متوسط ماه از زمين در حدود ٣٨٦٠٠٠ كيلومتر است، اما همانطور كه گفته شد اين فاصله متوسط است و هميشه به اين صورت نمى‌باشد، زيرا حركت ماه به دور كره زمين در يك مدار بيضى شكل كه زمين در يكى از دو كانون آن قرار گرفته، صورت مى‌گيرد، بنابراين در مواقعى كه ماه به زمين نزديكتر است جزر و مد قويتر، و به عكس به هنگامى كه دورتر است اثر آن ضعيف‌تر مى‌باشد.

٢- همانطور كه اشاره كرديم خورشيد نيز سهمى در پيدايش جزر و مد دارد، و با اينكه حجم خورشيد يك ميليون و سيصد هزار برابر زمين است، حجم ماه تنها ١٥٠ زمين، باز اثر جاذبه ماه روى زمين به مراتب بيشتر مى‌باشد، و نقش خورشيد در پيدايش جزر و مد از ماه بسيار كمتر است.

اين موضوع در حقيقت يك علت دارد:

و آن دورى مسافت خورشيد از زمين، نسبت به ماه است چه اينكه ميدانيم فاصله خورشيد از زمين بيش از ٣٧٠ برابر فاصله ماه از زمين‌