قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٤ - قرآن و اثبات وجود خدا

خدائى كه همه موجودات را به سخن آورده ما را نيز به سخن درآورد (تا حقايق را بازگو كنيم) (سوره فصلت- ٢١)

مسلماً در آن روز كسى توجه به بقاى انرژى، و تغيير شكل آنها، و عدم نابودى اعمال و افعال انسان، و امكان استكشاف آنها از آثار باقيمانده در دل موجودات مختلف، نداشت.

در آن چنان محيطى راستى اين حقايق جالب است.

خلاصه‌

كوتاه سخن اينكه: از مجموع آياتى كه در باب مبدأ و معاد در قرآن آمده، خدا آن چنان معرفى شده كه هيچ گونه عيب و نقص و محدوديت و تعدد در ذات بى‌مثال راه او ندارد.

عالم به همه چيز، قادر بر همه چيز، با خبر از اسرار درون آگاه از غيب و شهود عالم هستى، حكمش در همه جا نافذ، از كهكشانها گرفته تا دل اتم، از جنين گرفته تا موجودات نيرومند همه و همه سر بر فرمان او هستند

همه جا هست، در هر زمانى وجود دارد، اصولًا زمان و مكان براى او مفهومى ندارد، همه موجودات جهان آيات عظمت او هستند و زبان همه آنها به تسبيح او باز.

نه احتياج و فقر، نه زن و فرزند، و نه خواب و بيدارى، و نه تحول و دگرگونى در ذات او راه ندارد.

هيچ گونه شبيه و شريك ندارد و با اينكه تمام ذرات وجود شاهد هستى او هستند هيچ كدام شبيه و مانند او نيستند.

به همه موجودات روزى ميدهد، و همه از خوان نعمت او بهره‌مندند.