پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٨ - ٣- باد و باران در احاديث اسلامى

در بخش ديگرى از اين تحقيق آمده است: «رگبار باران‌هاى طوفانى كه از ابرهاى انباشته چندين طبقه مى‌ريزد تا ارتفاع بيش از ده كيلومتر صعود مى‌نمايند. اين ابرهاى جوشان و خروشان به صورت كوه‌هايى در مى‌آيند كه قسمت بالاى آن از سوزن‌هاى يخ و قطعات برف مستور و گاهى مملو از تگرگ است.

تا قبل از جنگ جهانى اول كه در آن زمان هواپيماها توانستند به بالاى ابرها بوردند و خلبانان پرده‌هاى بافته شده از يخ را كه همان ابرهاى مرتفع است مشاهده نمايند؛ كسى خبر از وجود يخ و برف و تگرگ در ابرهاى آسمان نداشت.

صعود انقلابى و طبقه طبقه بادهاى مرطوب گرم شده سبب تشكيل كوه‌هاى مرتفع از ابرهاى يخ زده مى‌گردد كه توأم با رگبارهاى شديد در ميان رعد و برق‌هاى است.» [١]

اين بيان مى‌تواند تفسير تازه‌اى براى آيه ٤٣ سوره نور ارائه دهد؛ و پرده از يك معجزه جالب علمى قرآن بردارد. آنجا كه مى‌گويد: وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ مِنْ جِبالٍ فِيها مِنْ بَرَدٍ فَيُصِيْبُ بِهِ مَنْ يَشاءُ وَ يَصْرِفُهُ عَمَّنْ يَشاءُ يَكادُ سَنابَرْقِهِ يَذْهَبُ بِاْلأَبْصارِ: «خداوند از آسمان از كوه‌هايى كه در آن است، دانه‌هاى تگرگ نازل مى‌كند و هركس را بخواهد به وسيله آن زيان مى‌رساند و از هركس بخواهد اين زيان را دفع مى‌كند نزديك است درخشندگى برق آن چشم‌ها را ببرد».

كدام كوه در آسمان است كه دانه‌هاى تگرگ در آن وجود دارد؟ اين سؤالى است كه پاسخ آن براى بسيارى مشكل و پيچيده بود؛ و لذا تفسيرهاى مختلفى براى آن ذكر مى‌كردند.

ولى با توجّه به اكتشافات بالا روشن مى‌شود كه براى تفسير آيه مزبور، نيازى به توجيه و تقدير و مجاز و امثال آن نيست؛ و معنى آيه در پرتو اين مطلب روشن است.

[١]. باد و باران، صفحه ٥٧ تا ٦٥ (با تلخيص).