براساس گزارش اجمالی فرماندهان، اغلب یگان ها در شناسایی از خطوط مقدم دشمن و بازکردن معبر برای عبور نیروها، موفقیت چندانی به دست نیاورده اند و به همین دلیل درخصوص موفقیت کلی عملیات تردیدهای جدی وجود دارد.

براین اساس، احمد کاظمی فرمانده قرارگاه کربلا، پیشنهاد تغییر کلی مانور را مطرح کرد. وی در توجیه پیشنهاد خود گفت: «در منطقه ارتفاع ١٧٨ که خودم در حد جزئیات در شناسایی آن دخالت کردم، فکر می کنم اگر روی آن باشیم، ارتفاعات دیگر سقوط می کند.»

کاظمی سپس بر شکستن خط دشمن در محدوده قرارگاه کربلای٣ به جای شکستن هم زمان خط در محدوده چهار قرارگاه (کربلای١، ٢، ٣ و ٤) تأکید کرد و افزود: «ما از کل این مانور عملیات صرف نظر کنیم و بر روی ارتفاع١٧٨ که عقبه ارتفاعات ١٧٥ و ١٦٥ هستند به عنوان جا پا عمل کرده و آن را تصرف کنیم و از این ارتفاع برای عمل کردن در جناح چپ و راست استفاده کنیم.»[١]

این پیشنهاد به دلایلی ازجمله باریک شدن در مواضع دشمن و اتکا به یک محور، مورد قبول سایر فرماندهان قرار نگرفت.[٢]

در خط حد یگان های قرارگاه نجف نیز وضعیت نسبتاً مشابهی وجود داشت. به ویژه که گزارش ها نشان می داد که ارتش عراق در اقدامی جدید نیروهای کمینش را به جلوتر از موانع خط اول خود منتقل کرده و درنتیجه دسترسی نیروهای شناسایی یگان ها به موانع دشمن با مشکل مواجه شده است.

مهدی باکری فرمانده لشکر٣١ عاشورا، درمورد تأثیر این اقدام دشمن در شب عملیات گفت: «باید در نظر داشت دشمن در شب عملیات به هیچ وجه قبل از درگیری با کمین هایش اجازه رسیدن به خط اولش را به ما نمی دهد.»[٣]

[١] سند شماره ٢١٨/د مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، صص ٥٢ - ٥١.

[٢] به نظر قریب به اتفاق فرماندهان قرارگاه کربلا، ارتفاع١٧٨ به دلیل سرکوب بودن و تسلط بر سایر ارتفاعات "کلید منطقه" محسوب می شد و فرماندهان این قرارگاه در طراحی مانور، آن را مورد توجه قرار داده و مصمم بودند با تصرف آن تسلط بر منطقه و ارتفاعات هم جوار را به دست آورند. حسین خرازی درباره پیشینه درگیری های نیروهای ایرانی و عراقی در این ارتفاعات در عملیات محرم گفت: «اهمیت این ارتفاع در عملیات محرم نیز خود را نشان داده بود. در ادامه عملیات محرم نیروهای لشکر١٤ امام حسین(ع) ٤ بار روی این ارتفاع عملیات کردند که عراق در هر نوبت با جناحی که از نیروهای این لشکر داشت آن را پس گرفت.»

[٣] سند شماره ٢١٨/د مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، صص ٦١ - ٦٠.