سپس سرهنگ سلیمانجاه درباره مشکلات قرارگاه های کربلای١ و کربلای٤ در جناح راست عملیات قرارگاه کربلا گفت: «ازجمله مشکلات ما دیر پای کار آمدن قرارگاه کربلای٤ بود، تاحدی که تانک های این قرارگاه شب عملیات به منطقه آمدند و حتی آمدن تانک های این قرارگاه در شب عملیات باعث پاره شدن سیم ها و قطع ارتباط قرارگاه کربلای٤ با کربلای١ شد.» وی همچنین درمورد مشکل ادغام نیروهای ارتش و سپاه در قرارگاه کربلای٤ اظهار کرد: «ازجمله نواقص بسیار عمده این قرارگاه ادغام دیرهنگام دو یگان کربلای٤ [لشکر١٤ امام حسین(ع) از سپاه و تیپ٢ لشکر٧٧ خراسان از ارتش] بود که باعث بروز مشکلات زیادی شد. ضمن آنکه وقتی دو گردان باهم ادغام شدند استعداد گردان های ادغامی حدود ٨٠٠ نفر شد که کنترل آن توسط یک فرمانده گردان عملاً امکان پذیر نبود.»

فرمانده لشکر٢١ حمزه سپس درمورد الحاق نیروهای دو قرارگاه کربلای ١ و ٤ که از مشکلات حین عملیات بود و احمد کاظمی نیز به آن اشاره کرد، گفت: «الحاق چند نفر نیروی گم شده باهم را نمی توانیم الحاق دو یگان بنامیم.»

وی مشکل دیگر عملیات را این گونه تشریح کرد: «دشمن با کمین هایش در مقابل ما یک خط تشکیل داد و تانک هایش را از دسترس نیروهای ما دور نگه داشت و ما با حجم بالای نقل وانتقالات، دشمن را هوشیار کردیم.»[١]

پس از گزارش فرماندهان قرارگاه کربلا، فرماندهان قرارگاه نجف به طرح مسائل و مشکلات قرارگاه خود پرداختند.

سرهنگ منوچهر دژکام فرمانده قرارگاه نجف (ارتش)، درمورد عملیات یگان های این قرارگاه گفت: «باید در تاریخ ثبت بشود که ما از چه موانعی عبور کردیم، خصوصاً اینکه دشمن از تک ما کاملاً اطلاع داشت به طوری که یک اسیر می گفت ساعت ١٠ شب به ما اطلاع دادند که ایرانی ها ساعت ١١ شب حمله خواهند کرد.» وی سپس اشکالات عملیات را به این ترتیب برشمرد:

١. ضعف فرماندهی در کلیه سطوح.

٢. ضعف تشکیلات.

٣. ضعف تجهیزات و کمبود آن.

٤. ضعف آموزش و اطلاعات.

٥. نبود تبادل اطلاعات بین سپاه و ارتش.

٦. دور بودن فرماندهان یگان های ادغامی از یکدیگر.

٧. آتش شدید دشمن در تمام ساعات عملیات.

٨. تجمع نیروهای خودی و افزایش تلفات.

٩. عدم تخلیه سریع شهدا و مجروحان.

[١] همان، صص ٧٤ - ٧٠.