درپی ابلاغ طرح عملیاتی قرارگاه خاتم الانبیا(ص) با امضای محسن رضایی و سرهنگ علی صیاد شیرازی در اول اسفند ١٣٦١ با نام "کربلای١١" به قرارگاه های کربلا و نجف و تعیین خط حد این دو قرارگاه، پس از چند روز مذاکره و گفت وگو نهایتاً در روز جاری قرارگاه کربلا طرح عملیاتی در محدوده واگذارشده به این قرارگاه را با عنوان "طرح عملیاتی حمزه سیدالشهدا" با امضای مشترک احمد کاظمی و سرهنگ سلیمانجاه، به عنوان فرماندهان مشترک قرارگاه کربلا، به قرارگاه های فرعی عملیاتی[١] تحت امر خود ابلاغ کرد.[٢]

در بخش اجرای مأموریت این طرح عملیاتی درمورد مانور قرارگاه کربلا آمده است:

«قرارگاه کربلا ضمن پدافند از چنگوله تا زبیدات با استفاده از اصل غافلگیری و در شرایط دید محدود با به کاربردن قرارگاه های مشترک کربلای١، ٢و ٣ در منطقه زبیدات تا بجلیه به ترتیب کربلای١ در شمال، کربلای٢ در مرکز و کربلای٣ در جنوب به عنوان تلاش اصلی تک نموده، ضمن انهدام نیروهای دشمن و تصرف ارتفاعات حمرین خط پیروزی را تأمین و بنا به دستور به تک قرارگاه نجف کمک می نماید. کربلای٤ به عنوان احتیاط قرارگاه کربلا در حوالی منطقه عمومی چم سری مستقر و تقدم به کاررفتن در منطقه کربلای٣ خواهد بود.

[١] قرارگاه کربلا در سازمان رزم خود با تشکیل ٤ قرارگاه عملیاتی فرعی با ترکیبی از یگان های سپاه و ارتش به این شکل تشکیل شد: ١. کربلای١: لشکر٤١ ثارالله(ع) + تیپ١ لشکر٢١ حمزه(ع). ٢. کربلای٢: لشکر٧ ولی عصر(عج) + تیپ٢ لشکر٢١ حمزه(ع). ٣. کربلای٣: لشکر١٩ فجر + تیپ٣ لشکر٢١ حمزه(ع). ٤. کربلای٤: لشکر٨ نجف + تیپ٤ لشکر٢١ حمزه(ع). البته این سازمان رزم شکل نهایی پیدا نکرده بود و در مباحث و اقدامات بعدی سازمان رزم تکمیل و در بعضی موارد تغییر یافت؛ کمااینکه در مانور برای یگان هایی مأموریت تعریف شده که نام آنها در این قرارگاه های چهارگانه نیامده است. البته بعداً تغییراتی در آنها نیز به وجود آمد و قرارگاه های کربلای٥ و کربلای٦ تشکیل شد. (سند شماره ٠١٨٤٥٠ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: از قرارگاه کربلا (رکن٣)، ٦/١٢/١٣٦١، ص٥٩.)

[٢] سند شماره ٠١٨٤٥٠ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: از قرارگاه کربلا (رکن٣)، ٦/١٢/١٣٦١، ص٥٩.