یعنی رؤسای جمهوری سریلانکا، کوبا و نخست وزیر هند در این کنفرانس بنماییم تا درمورد اعضای کمیته داوری توافق کنند و پیشنهاد خود را برای تصویب به کنفرانس ارائه دهند. عراق علاوه براین، پیشنهاد می کند که این کمیته در سطح رؤسای کشورها باشد که برای دنبال کردن جزئیات، مسئله را به وزرای ذی صلاح واگذار کنند.

اگر هر دو طرف نتایج داوری را مورد قبول قرار دادند ما به حل وفصل دلخواه رسیده ایم، اگر هریک از دو طرف با این نتایج مخالفت کرد و از اجرای آنها طفره رفت، کنفرانس باید از هم اکنون تصمیم بگیرد که در سطح وزیران و با اختیار کامل ازسوی سران کشورهای مربوطه ازطرف کل جنبش جهت اتخاذ قطعنامه کمیته داوری یک نشست اضطراری را در دهلی نو تشکیل دهد. اگر طرف قصورکننده همچنان در رد قطعنامه پافشاری کند، وزرا باید این اختیار را داشته باشند که آن را برای همیشه از جنبش اخراج کنند. خانم رئیس، برادران و دوستان، این پیشنهاد عراق است که از شرافت، حاکمیت و حقوق هریک از طرفین متخاصم نمی کاهد.

دیگر مسئله ای که به عراق و جنبش مربوط می شود و ما مایلیم آن را در این کنفرانس مطرح کنیم، تمایل ما به میزبانی هشتمین کنفرانس جنبش است. به این مناسبت مایلم ازجانب عراق از تمام سران کشورها یا دولت هایی که به دعوت عراق برای برگزاری هفتمین کنفرانس و پیشنهاد بعدی آن مبنی بر تغییر محل آن به دهلی نو پاسخ مثبت دادند تشکر و قدردانی کنم. این پاسخ، به تحکیم وحدت جنبش، اجرای اصول آن و ازمیان بردن احتمالات منفی کمک کرده است. عراق به دلایلی که برای همه شما واضح است نتوانست به وظیفه اش در قبال برادران خود در جنبش عدم تعهد مبنی بر میزبانی هفتمین کنفرانس عمل کند، میل دارد و مفتخر خواهد بود تا میزبان هشتمین کنفرانس باشد. من مایلم در اینجا بگویم که عراق میزبانی هشتمین کنفرانس را حق خود و نیز یکی از وظایفش در قبال جنبش به عنوان عضو بنیان گذاری که همیشه صادقانه و به طور فعال برای پایه گذاری و کارایی آن در جامعه بین المللی کمک کرده است، می داند.»[١]

درحالی که پادشاه اردن در سخنرانی خود در اجلاس سران عدم تعهد، به تأیید مواضع عراق پرداخت، نخست وزیر لیبی در مصاحبه ای در دهلی نو، حمایت خود را از مواضع ایران اعلام کرد؛ رئیس جمهور یمن جنوبی نیز در سخنرانی خود خواستار تلاش جهت یافتن راه حلی صلح آمیز برای خاتمه جنگ بین ایران و عراق شد.

ملک حسین پادشاه اردن در سخنرانی خود در اجلاس سران غیرمتعهدها به تأیید مواضع سیاسی و نظامی عراق پرداخت. وی بدون اشاره به ناچاری دولت عراق به صرف نظر کردن از میزبانی اجلاس هفتم در بغداد و بی رغبتی اغلب کشورها برای شرکت در آن اجلاس گفت: اقدام عراق و موافقت این کشور برای انتقال محل نشست به دهلی نو برای این بود که این اجلاس در شرایط

[١] خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریه گزارش های ویژه، شماره ٣٥٦، ٢٠/١٢/١٣٦١، صص٣ تا ٦، دهلی نو، خبرگزاری جمهوری اسلامی، ١٩/١٢/١٣٦١.