در همین حال، خبرگزاری رویتر از اعلام آمادگی برای رعایت یک آتش بس محدود با ایران در مناطقی که تحت تأثیر نشت نفت قرار گرفته است، خبر داد.[٢] به گزارش این خبرگزاری، یک سخنگوی رسمی عراق با بیان این مطلب گفت: این آتش بس باید تحت حمایت سازمان ملل و یا سایر هیئت های بین المللی باشد. وی بدون ذکر جزئیات اظهار کرد: آتش بس باید درپی دستیابی به توافقی درمورد یک روش اجرایی برای آتش بس برقرار شود. این آتش بس نباید به ایران این فرصت را بدهد که راه های آبی خلیج فارس را پاک سازی و منطقه را از وجود مین های دریایی پاک کند یا امکان تردد کشتی های ایرانی به منظور حمل اسلحه و تجهیزات را ازطریق این آبراه ها فراهم سازد.[٣]

ضمیمه گزارش٥٣٨: توضیحاتی درباره سیر طراحی و مدیریت عملیات ها از ثامن الائمه(ع) تا والفجر مقدماتی و چگونگی واگذاری مسئولیت فرماندهی عملیات والفجر١ به سرهنگ صیاد شیرازی

«از هنگام برکناری ابوالحسن بنی صدر از سمت فرماندهی کل قوا و ایجاد تحول در فرماندهی جنگ، ایده های کارشناسان نظامی سپاه، مبنای طرح ریزی نبردهای بزرگ قرار می گرفت. این جریان که از عملیات ثامن الائمه(ع) آغاز شد تا پایان والفجر مقدماتی (بهمن ١٣٦١) ادامه داشت. اما عدم موفقیت در عملیات والفجر مقدماتی که درپی ناکامی عملیات رمضان حاصل شده بود، موقعیت سپاه را در برنامه ریزی جنگ تضعیف کرد. درنتیجه فرماندهی عملیات والفجر١ به سرهنگ صیاد شیرازی فرمانده نیروی زمینی ارتش واگذار شد. وی که پس از ناکامی عملیات رمضان، معتقد شده بود درصورت واگذاری نیروهای بسیجی به ارتش، ارتش می تواند کارنامه درخشان تری از سپاه عرضه کند، در عملیات والفجر١ سازمان سپاه را تحت امر گرفت و شیوه های شناخته شده کلاسیک را برای عملیات برگزید. از آغاز عملیات ثامن الائمه(ع) تا آغاز والفجر١ همواره در شکستن خط، از تاریکی شب، غافلگیری، هجوم به نقاط ضعف دشمن و ابتکارعمل نیروهای شهادت طلب استفاده می شد، ولی در عملیات والفجر١، روش "هجوم در پوشش آتش تهیه" انتخاب شد؛ طرحی که "آتش به جای خون" نام گرفت. عملیات با اجرای انبوه آتش توپخانه شروع شد؛ ٦٠ هزار گلوله بر مواضع دشمن فرود آمد؛ چیزی که تا آن زمان در طول جنگ ایران و عراق در عملیات های خودی سابقه نداشت. دشمن نیز با ١٠٠ هزار گلوله توپ با آتش خودی مقابله کرد. در این عملیات خطوط پدافندی نیروهای دشمن شکست، لیکن براثر هوشیاری آنها و عوامل دیگر، الحاق بین یگان ها صورت نگرفت و منطقه آزادشده، تثبیت نگردید.»[٤]

ضمیمه گزارش٥٤٧: متن مقاله مندرج در بولتن داخلی حزب توده با عنوان "تحلیل برخی رویدادهای ایران"

«از بازداشت گروهی از رهبران حزب توده ایران و دبیر اول آن رفیق نورالدین کیانوری دو ماه می گذرد. وظیفه قانونی مقامات جمهوری اسلامی ایران بود که لااقل دربرابر افکار عمومی مردم ایران و جهان درباره

[١] روزنامه جمهوری اسلامی، ١٦/١/١٣٦٢، ص٣.

[٢] عراق با این کار درحقیقت به دنبال رسمیت دادن به یک منطقه نظامی بود که سواحل ایران را در خلیج فارس در بر می گرفت و شامل کلیه مبادی ورودی و خروجی کالا و نفت ازجمله بندر ماهشهر، بندر امام خمینی، پایانه نفتی و... می شد و عراق آن را منطقه ممنوعه و نظامی اعلام کرده بود.

[٣] خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریه گزارش های ویژه، شماره ١٦، ١٦/١/١٣٦٢، ص٥، بغداد، خبرگزاری رویتر، ١٥/١/١٣٦٢.

[٤] مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس، اطلس جنگ ایران و عراق (فشرده نیروهای زمینی، ٣١ شهریور ١٣٥٩ - ٢٩ مرداد ١٣٦٧)، تهران: انتشارات مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس، چاپ دوم، ١٣٨٩، ص٧١.