ما این کار را در شب انجام می دهیم. مرحله بعد، به کاربردن تیرهای روان است؛ یعنی پیشروی نیرو با حمایت آتش سبک در چپ و راست. یک دسته [نیرو] وسط [حرکت می کند] یک دسته سمت چپ و یک دسته سمت راست [حرکت می کند].» وی افزود: «در اولین رده برخورد با دشمن نیرویی [افراد پیاده] حتی الامکان کماندویی در یک عرض ٥٠٠ متر نیروهای دشمن را با کارد بزنند و تیربارهای روان [غیرثابت] با تیربارچی های ورزیده برای نیروهای رده دوم پوشش بدهند، در اینجا مستقر شوند.

بعد از این نفرات ورزیده درحالی که تیربارهای خودی در بالای سر آنان فعال هستند، اقدام به درست کردن گذرگاه کنند. سپس آتش خمپاره و توپخانه روی مواضع اولیه دشمن فعال شوند. پس از بازشدن گذرگاه دو تا سه گردان کیفی از گذرگاه عبور کنند که هم زمان با عبور آنها گذرگاه تبدیل به معبر می شود. وقتی این دو تا سه گردان جای پا گرفتند، نیروهای اصلی وارد منطقه عملیات می شوند.»[١]

فرمانده نیروی زمینی ارتش همچنین درمورد نحوه اجرای آتش در این عملیات خاطرنشان کرد: «خمپاره و تیربارها در خط اول مستقر خواهند شد. آتش توپخانه در عمق بر روی محورهای مواصلاتی و نواخت تیر در طول شب به اندازه توان تا صبح ادامه یافته و در روز آتش دیدبانی شده تا مدت لازم اجرا می شود.»

از آنجایی که این طرح درواقع تغییری در روش شکستن خطوط دفاعی دشمن قلمداد می شد، صیاد شیرازی اجرای مانور آزمایشی در زمین های عقب منطقه را با هدف تمرین قبل از اجرای عملیات اصلی به عنوان یک ضرورت مطرح کرد و گفت: «برای این کار باید تمرین کنیم [مخصوصاً] بر روی نیروهایی که می خواهند در خطوط دشمن شکاف ایجاد کنند.» وی در پایان افزود: «برای مانور پنج موضوع لازم داریم:

١. برای تعیین محل های مناسب رخنه، باید تمام منطقه کربلا و نجف شناسایی شود.

٢. سازماندهی نیروهای ایجادکننده سه رخنه انجام شود، برای اینکه به یکی از آنها مطمئن شویم.

٣. نیروی کیفی محدود، حداکثر تا ٥ گردان برای عبور از گذرگاه و تأمین جای پا برای عملیات پیش بینی شود.

ضمناً طرح آتش و مانور عملیات باید طراحی شود.

٤. طرح مانور جدید قرارگاه ها براساس این تدبیر باید تهیه شود.

٥. زمین مناسب در عقب (برای هر قرارگاه) برای تمرین تعیین گردد.»[٢]

بدین ترتیب طرحی که براساس اظهارات سرهنگ صیاد شیرازی، " آتش به جای خون" نام گرفت، سرآغاز فعالیت های جدیدی برای فرماندهان یگان ها و قرارگاه های عملیاتی جهت عملیات آینده گردید.

[١] همان، صص٩٥ - ٩٢.

[٢] همان، صص٩٥ - ٩٤.