نخست وزیر گفت: «در یکی از کمیسیون های سیاسی که دررابطه با مفاد قطعنامه کنفرانس بحث می شد که چگونه باید مطرح باشد به حدی به ضعف کشیده شده بود که مقامات سطح بالای عراق همچون طارق عزیز تلاش کردند تا بتوانند به نفع خود مفاد را تغییر دهند. مسئله دیگر بررسی مکان اجلاس کنفرانس هشتم سران بود که ما موفق شدیم آن را به حالت معوق نگه داریم و تصمیم گیری آن را به سال ٨٥ [١٩] موکول کنیم.»

آقای موسوی افزود: «زمانی که ما دهلی را ترک کردیم تصور کردیم که مسئله خاتمه پذیرفته، اما بلافاصله متوجه شدیم که مسئله ازطریق دیگری درحال مطالعه است و قرار است در یک اجلاس همگانی دیگر مطرح شود.» وی گفت: «موضع هیئت ما براساس اصول مکتبی و نساختن با اصول مخالف انقلاب بود و سعی داشتیم که اسیر سیاست بازی نشویم. در این زمینه ها بسیار قاطع برخورد می کردیم که نشان دادن این حالت به کنفرانس اثرات مطلوبی در تصمیم گیری های آنان دررابطه با جنگ تحمیلی داشت.»[١]

نخست وزیر همچنین در دیدار با قائم مقام و معاون سیاسی وزارت خارجه و رؤسای ادارات سیاسی این وزارتخانه به دست آوردن این پیروزی را نتیجه حضور مردم در صحنه های انقلاب و شکوهمندی انقلاب دانست. وی گفت: درواقع اگر پیروزی در این اجلاس برای کشورمان حاصل شد، براثر فداکاری و حضور یکپارچه مردم در صحنه است و ما در تمام لحظات اجلاس و در هر گوشه آن احساس می کردیم که عظمت و بزرگی انقلاب اسلامی درک می شود. موسوی افزود: در این اجلاس برادران زیادی از وزارت امور خارجه و سفارت ما در دهلی و نهاد ریاست جمهوری و سایر ارگان ها زحمت کشیدند.[٢]-[٣]

قاطعیت دربرابر متجاوز، ایستادگی در مقابل پیشنهادهای صلح تحمیلی، اصرار مقامات ایرانی برای برآورده شدن شرایط اعلام شده به عنوان مقدمه ای برای صلح، شرایط مطلوب ایران ازنظر نیروی انسانی و اقتصادی برای ادامه جنگ و چشم انداز آتی ایران دراین باره و پیامدهای

[١] خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریه مجموعه گزارش های هفتمین اجلاس سران کشورهای غیرمتعهد و بازتاب جهانی آن، شماره ١٢، ٢٣/١٢/١٣٦١، صص ٥ - ٢، تهران، خبرگزاری جمهوری اسلامی، ٢١/١٢/١٣٦١.

[٢] آقای هاشمی رفسنجانی در کتاب خاطرات روزانه خود به نقل از میرحسین موسوی نخست وزیر، درباره قضاوت کلی وی درباره این سفر نوشته است: «آقای نخست وزیر که دیشب از دهلی نو آمده اند، تلفن کردند. راضی برگشته اند. گفت علی رغم جو بد کنفرانس که بیشتر به نفع عراق حرف می زند، نتایج جلسه به نفع ما بوده، زیرا درباره جنگ چیزی در قطعنامه نیامده و تعیین محل کنفرانس هشتم هم به وقت دیگری موکول شده است. عراقی ها خیلی تلاش کردند که در هر دو موضوع به نفع آنان تصمیم گیری شود که نشده.» (کارنامه و خاطرات هاشمی رفسنجانی، (پس از بحران)، ١٣٦١، به اهتمام فاطمه هاشمی، تهران: دفتر نشر معارف انقلاب، چاپ سوم، ١٣٨٦، ص٢٩٧.)

[٣] همان، شماره ١٢، ٢٣/١٢/١٣٦١، ص١، تهران، خبرگزاری جمهوری اسلامی، ٢١/١٢/١٣٦١.