ریاست محترم و حضار گرامی، اجازه بدهید اندکی از جنگ بگویم که اکنون سی ماه است که ملت ایران و عراق را زیر فشار قرار داده و بزرگ ترین خسارت های اخیر را بر ملت های ما وارد آورده است. شما از بلندگوهای شبکه جهانی تبلیغات که یک جا دراختیار امپریالیسم و زبان گویای امریکا و یاران آن است، مطالبی درباره این جنگ شنیده اید، اما بگذارید از زبان نماینده ملتی که فقط به جرم انقلاب بزرگش در معرض چنین جنگ سنگینی قرار گرفته است نیز سخنی به سمع شما برسد.

این جنگ هنگامی آغاز شد که ما نه فقط قدرت حمله، بلکه قدرت دفاع نیز نداشتیم. هنوز از انقلاب بزرگ ما زمان زیادی نگذشته بود و ما به مسائل داخلی سرگرم بودیم، ترمیم ویرانی های قبل و بعد از انقلاب آن قدر نیرو و پول و همت می خواست که ما را از اقدام به یک عمل پرخرج و نیروطلب جدید باز دارد.

آری ما نه تنها قصد تهاجم به هیچ کشوری نداشتیم، بلکه امکان آن را هم نداشتیم. به علاوه به صلح و روابط سالم با همسایگان نیاز مبرم نیز داشتیم و مهم تر از این همه، آنکه راه انداختن چنین جنگی با اهداف اسلامی ما سازگاری نداشت.

در آن روزها تصور حمله نظامی عراق به ما که براثر تجاوزهای مرزی مکرر و رو به تزایدش در دل ما قوت می گرفت به همچون کابوسی بر روح ما سنگینی می کرد. ما سعی می کردیم این تصور را علی رغم قرائن روزافزونش از خود برانیم؛ حتی آن روزی که پس از ١١٧ بار تجاوز مرزی در عرض سه ماه، اولین حمله زمینی عراق در شمال غربی ما آغاز شد، از ما یک حرکت دفاعی قابل ملاحظه مشهود نگشت، به طوری که قوای زرهی و پیاده عراق در عرض ١٥ روز بعد از آنکه از سراسر مرزهای ما از اروندرود تا قصرشیرین به یک حمله بزرگ سراسری دست زدند، توانستند در هر نقطه بدون مقاومت چشمگیری ده ها کیلومتر به خط مستقیم پیشروی کنند و چند شهر مرزی مانند مهران، قصرشیرین و نفت شهر را تصرف کنند و در همان حال نیروی هوایی عراق نیز توانست چندین شهر بزرگ مانند اصفهان، تبریز، دزفول و حتی تهران را بمباران کند. این ناآمادگی به چه معنی است. نیروهای ایرانی که بعد از گذشت چند ماه؛ یعنی هنگامی که پس از اولین ضربه غافلگیرانه، خود را بازمی یافتند، توانستند همه این متجاوزان را قدرتمندانه از بیشترین بخش اشغال شده خارج سازند.

در اولین روزهای جنگ، حتی یک روز هم قدرت دفاع جدی نیافتند. این همان ناآمادگی و عدم تصور حمله ناجوانمردانه ازسوی همسایه نزدیک ما بود. البته پس از اولین روزهایی که این حمله انجام گرفت و همان هنگامی که چند هزار کیلو متر شامل ده ها شهر و صدها روستای کوچک و بزرگ ما در اشغال عراقی ها بود، ما به وسیله رژیم عراق و با پشتیبانی همان شبکه سراسری تبلیغات که همه می شناسید متهم به تجاوز شدیم. درست است که هیچ کس از دست اندرکاران جهانی این تهمت را هرگز باور نکردند و میانجی های صلح بارها اعتقاد خود به تجاوز عراق را به زبان آوردند، اما اظهارات