فعلی تشکیل شده و اصول عدم تعهد حفظ گردد و از نابودی آن جلوگیری شود. عراق همچنین کوشش های بسیاری کرده و برای پذیرایی از اجلاس به طور کامل تدارک دیده بود و ضروری است که با تصمیم اجلاس، هشتمین اجلاس سران غیرمتعهد در بغداد تشکیل شود و این به عنوان وفاداری و قدردانی از نقش عراق جهت خدمت به جنبش محسوب می شود، چون عراق یکی از مؤسسان این جنبش است و می کوشد هدف های آن را حفظ کند.

ملک حسین سپس بدون آنکه به علل تجاوز عراق به خاک ایران اشاره کند یا طرح صلح مشخصی را ارائه کند با نادیده گرفتن آخرین قرارداد مرزی بین ایران و عراق (قرارداد ١٩٧٥ الجزایر) درباره ضرورت صلح بین دو کشور گفت: جنگ میان دو کشور همسایه و عضو جنبش ادامه دارد و ادامه آن ضررهایی برای دو کشور همسایه و برادر در منطقه و جهان دارد. اصول جنبش و رسالت و اراده ملت های آن به این بستگی دارد که چگونه با این جنگ برخورد و از ادامه آن جلوگیری کرد. چنانچه نگاهی به اصول و مقدمات آن بیندازیم حقایق زیر را مشاهده می کنیم:

١. این جنگ ریشه تاریخی دارد و دراین میان مجموعه ای از قراردادها و عهدنامه هایی موجود است و باید به آنها رجوع شود.

٢. نگریستن به موضع طرفین برای جلوگیری از ادامه آن.

٣. ایران اصرار بر ادامه جنگ دارد، درحالی که عراق کوشش های میانجیگری جنبش غیرمتعهدها و کشورهای اسلامی را پذیرفته است و با متوقف کردن جنگ و آغاز مذاکره و عدم دخالت در امور یکدیگر و عقب نشینی یک طرفه موافقت کرده است.

من وظیفه خود می دانم که از عراق به خاطر پذیرفتن میانجیگری قدردانی کنم و از ایران می خواهم به حکم خدا و اسلام به حق گردن نهد و این وظیفه اجلاس است که نظر خود را درباره متوقف کردن جنگ بیان کند و کمیته ای برای بررسی این امر تشکیل داده و موضع نهایی خود را اعلام کند، چون ادامه جنگ ارکان غیرمتعهدها را به لرزه درآورده و موجب بین المللی شدن آن می شود، لذا ما خواهان برقراری صلح ازطریق مذاکره و متوقف کردن این جنگ هستیم و باید روابط میان ایران و همسایگانش براساس صلح و عدم دخالت در امور داخلی آن استوار گردد و باید موضع ما درباره طرفی که صلح را رد کرده تحریم باشد و او را تحریم کرده و باید ما از طرفی که صلح را پذیرفته پشتیبانی کنیم، چون جنگ وارد سال سوم خود شده و عراق صلح را می خواهد و ایران صلح را رد می کند.[١]

[١] سند شماره ٢٣١٦٨١ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: نشریه خبرنامه، واحد خبر مجلس شورای اسلامی، شماره ٤٢٣، ١٨/١٢/١٣٦١، صص ٥ و ٦.