جامعه می شناساند. اینان، الآن هیچ خطری برای ایران ندارند چون مردم دانستند که آنها هژمونی طلب هستند و می دانند که برای آنها به غیر از قدرت، هیچ چیزی، مسئله نیست.

بله، آن هم بود موضع استقلالش که تشریف برده به بغداد. درحالی که در آن میثاق، استقلال تعریف شده و گفته شده بود، استقلال یعنی دخالت ندادن هیچ قدرت خارجی مستقیم و غیرمستقیم در مسائل داخلی ایران. آقای رجوی این میثاق را امضا کرد، ولی نقض کرده است. در آن میثاق، هم آزادی را نقض کرده و هم استقلال را و هم عدم هژمونی را نقض کرده است. اراده خودش را تحمیل کرده و تشریف برده به بغداد.

بعداً عده ای هم در شورای ملی مقاومت به تدریج از او جدا شدند چون دیدند که این هژمونی زیادی مطلق است. حالا، اینان یک دسته شناخته شده ای هستند برای همه ایرانیان. این شناخته شدن را یک خدمتی می دانم برای کشور و یکی از خدمت های بزرگ. برای اینکه مطمئنم، بعد از این رژیم استبدادی در ایران، ناشناخته ای که از این نوع کلاه ها بخواهد سر مردم ایران بگذارد، نیست.»

نکته تأمل برانگیز دراین باره این است که بنی صدر با آنکه به نحوی که ذکر شد از این ملاقات یاد می کند و بارها از رجوی به دلیل ملاقات با طارق عزیز انتقاد می کند، از قطع رابطه شورای ملی مقاومت با خودش نیز گله مند است. بنی صدر در بخشی از صحبت های خود می گوید: «در ٢٠ اسفند ١٣٦٢، آقای رجوی نامه ای به من نوشت در ١٤ صفحه و به قول خودش پایان داد به این همکاری. مقاله ای نوشته شده بود در نشریه انقلاب اسلامی [به تاریخ ١٧ اسفند ١٣٦٢] من هیچ اطلاعی از آن مقاله نداشتم. در آن وقت، روزنامه انقلاب اسلامی ربطی به من نداشت. اگرچه می نویسند که در مسئولیت من است، ولی در آن وقت که من با آن آقایان بودم، در مسئولیت من نبود. در یک روزنامه ای که در مسئولیت من نیست، یک مقاله ای نوشته شده است تحت عنوان "دروغ های طارق عزیز" و این را مجوز کردند برای پایان دادن به همکاری با من. این هم میزان رعایت آزادی است از دید این آقایان که: گنه کرد در بلخ آهنگری / به شوشتر زدند گردن مسگری.»[١]

بنی صدر برخلاف ادعای خود پس از ١٩ سال از گذشت واقعه، در آن دوران سعی داشت تا با انتخاب یک روش بینابینی از اتخاذ موضع قاطع درباره ملاقات رجوی و طارق عزیز خودداری کند. او باتوجه به ابزارهای تبلیغاتی فراوان و دسترسی داشتن به رسانه های جمعی همچون خبرگزاری ها، روزنامه ها، رادیوها و... هیچ گاه صراحتاً به این دیدار اعتراض نکرد. حتی درباره ادعاهای مختلف رجوی درباره رضایت وی از ملاقات با طارق عزیز[٢] مطلبی خلاف گفته رجوی بیان نکرد. یا وقتی که بی بی سی اعلام کرد که بنی صدر از ملاقات رجوی و طارق عزیز اظهار نارضایتی کرده و شورای ملی مقاومت تکذیبیه ای را دراین باره منتشر کرد و صراحتاً وجود هرگونه اختلاف بین بنی صدر و رجوی را رد کرد، باز بنی صدر هیچ گونه اقدامی نکرد و اگر برخی منابع مطلبی درباره مخالفت او با دیدار رجوی و طارق عزیز مطرح می کردند عموماً ازطرف دوستان و همکاران وی بود و به نظر می رسد او منتظر به نتیجه رسیدن پیمان شورای ملی مقاومت با دولت عراق بود تا اگر این پیمان ازنظر سیاسی به نتیجه رسید او که هیچ گاه به طور علنی با این پیمان ابراز مخالفت نکرده بود جزء شرکا به حساب بیاید و اگر این پیمان به نتیجه مطلوب نرسید دراین صورت نیز از او و اطرافیانش ردپایی در دست بود که ظاهراً نشان می داد با پیمان نامه شورای ملی مقاومت با دولت عراق مخالف است همانند شرایط امروز.

[١] حمید احمدی، تحقیقی درباره تاریخ انقلاب اسلامی ایران (خاطرات بنی صدر)، جلد اول (تجربه ها)، آبان ١٣٨٠، آلمان - برلین.

[٢] رجوی در مصاحبه با نشریه الحوادث، وجود هرگونه اختلاف میان خود و بنی صدر را انکار کرد. مشروح این مصاحبه در روزشمار ٢٥/١٢/١٣٦٢ آمده است.