تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٠ - تفسير پاداش دنيوى ايمان

كفر و عصيان است، اما نعمتهاى مادى: ريزش بارانهاى مفيد و به موقع و پر بركت، فزونى اموال، فزونى فرزندان (سرمايه‌هاى انسانى)، باغهاى پر بركت، و نهرهاى آب جارى آرى ايمان و تقوى طبق گواهى قرآن مجيد هم موجب آبادى دنيا و هم آخرت است.

در بعضى از روايات آمده است كه وقتى اين قوم لجوج از قبول دعوت نوح سر باز زدند، خشكسالى و قحطى آنها را فرا گرفت، و بسيارى از اموال و فرزندانشان هلاك شدند، زنان عقيم گشتند و كمتر بچه مى‌آوردند، نوح به آنها گفت: اگر ايمان بياوريد همه اين مصائب و بلاها از شما دفع خواهد شد، ولى آنها اعتنايى به او نكردند و هم چنان سر سختى نشان دادند تا عذاب نهايى فرا رسيد و همه را درو كرد!

*** سپس بار ديگر به انذار باز مى‌گردد، و مى‌گويد:" چرا شما از خدا نمى‌ترسيد و براى خداى عظمت قائل نيستيد"؟! (ما لَكُمْ لا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقاراً) [١]***" در حالى كه خدا شما را آفرينش‌هاى گوناگون داد" (وَ قَدْ خَلَقَكُمْ أَطْواراً) نخست" نطفه" بى‌ارزشى بوديد، چيزى نگذشت كه شما را به صورت" علقه" و از آن پس به صورت" مضغه" در آورد، سپس شكل و اندام انسانى به شما داد،

---

[١]" وقار" به معنى سنگينى و عظمت است، و" ترجون" از ماده" رجاء" به معنى اميد است كه گاه توأم با خوف مى‌باشد، و مجموع جمله به اين معنى است كه چرا شما در برابر عظمت خدا خاضع نيستيد.