تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧ - تفسير گويى به سوى بتهايشان مىدوند!

[سوره المعارج (٧٠): آيات ٤٢ تا ٤٤]

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَ يَلْعَبُوا حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ (٤٢) يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْداثِ سِراعاً كَأَنَّهُمْ إِلى‌ نُصُبٍ يُوفِضُونَ (٤٣) خاشِعَةً أَبْصارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ذلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كانُوا يُوعَدُونَ (٤٤)

ترجمه:

٤٢- آنها را به حال خود واگذار تا در باطل خود فرو روند، و بازى كنند، تا زمانى كه روز موعود خود را ملاقات نمايند.

٤٣- همان روز كه از قبرها به سرعت خارج مى‌شوند، گويى به سوى بتهايشان مى‌دوند! ٤٤- در حالى كه چشمهاى آنها از شدت وحشت به زير افتاده، و پرده‌اى از ذلت و خوارى آنها را پوشانده است (و به آنها گفته مى‌شود) اين همان روزى است كه به شما وعده داده مى‌شد.

تفسير: گويى به سوى بتهايشان مى‌دوند!

در اين آيات كه آخرين آيات سوره معارج است به عنوان انذار و تهديد كافران سر سخت و استهزاء كننده و لجوج، مى‌فرمايد:" آنها را به حال خود واگذار، تا در مطالب باطل خود فرو روند، و به بازى مشغول باشند، تا زمانى كه روز موعود خود را ملاقات كنند" (فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَ يَلْعَبُوا حَتَّى يُلاقُوا