تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦ - نكته خداوند" مشارق" و" مغارب"

نقطه تازه‌اى طلوع، و در نقطه تازه‌اى غروب مى‌كند، بنا بر اين به تعداد روزهاى سال مشرق و مغرب داريم، و از سوى ديگر در ميان اينهمه مشرق و مغرب دو مشرق و دو مغرب در ميان آنها ممتاز است كه يكى در آغاز تابستان، يعنى حد اكثر اوج خورشيد در مدار شمالى، و يكى در آغاز زمستان يعنى حد اقل پائين آمدن خورشيد در مدار جنوبى است (كه از يكى تعبير به مدار رأس السرطان و از ديگرى تعبير به مدار رأس الجدى مى‌كنند) و چون اين دو كاملا مشخص است روى آن مخصوصا تكيه شده است، علاوه بر اين دو مشرق و دو مغرب ديگر كه آنها را مشرق و مغرب اعتدالى مى‌نامند (در اول بهار و اول پائيز هنگامى كه شب و روز در تمام دنيا برابر است) نيز مشخص مى‌باشد كه بعضى‌ رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَ رَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ‌ را اشاره به آن گرفته‌اند و آن نيز قابل توجه است.

اما آنجا كه به صورت" مفرد" ذكر شده معنى جنس را دارد كه توجه تنها روى اصل مشرق و مغرب است بى‌آنكه نظر به افراد داشته باشد، به اين ترتيب تعبيرات مختلف بالا هر يك نكته‌اى دارد و انسان را متوجه تغييرات مختلف طلوع و غروب آفتاب و تغيير منظم مدارات شمس مى‌كند.