تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٣ - تفسير ما قرآن عجيبى شنيدهايم!

همين بحث شرح خواهيم داد.

آنها حق داشتند كه قرآن را سخنى عجيب بشمرند، زيرا هم لحن و آهنگ آن عجيب است، و هم نفوذ و جاذبه‌اش، هم محتوا و تاثيرش عجيب است و هم آورنده آن كه درس نخوانده بود و از اميين برخاست.

كلامى است در ظاهر و باطن عجيب و متفاوت با هر سخن ديگر، و به اين ترتيب آنها اعتراف به اعجاز قرآن نمودند.

*** آنها به دنبال اين جمله سخنان ديگرى به قوم خود گفتند كه قرآن در آيات بعد در دوازده جمله، آنها را بيان كرده كه هر كدام با" ان" شروع شده كه نشانه تاكيد است‌ [١] نخست مى‌فرمايد:" آنها گفتند: اين قرآن همگان را به راه راست هدايت مى‌كند، و لذا ما به آن ايمان آورده‌ايم. و هرگز احدى را شريك پروردگارمان قرار نمى‌دهيم" (يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ وَ لَنْ نُشْرِكَ بِرَبِّنا أَحَداً).

تعبير به" رشد" تعبير بسيار گسترده و جامعى است كه هر گونه امتيازى را در بر مى‌گيرد، راهى است صاف، بدون پيچ و خم، روشن و واضح كه پويندگان‌

---

[١] در ميان علماى نحو معروف است كه" ان" در مقول قول بايد با كسره خوانده شود، و در آيات فوق در مرحله اول با كسر است، اما در آيات بعد كه بر آن عطف شده با فتحه مى‌باشد، و لذا بسيارى از مفسران ناچار شده‌اند كه در اين آيات، تقديرهايى بگيرند، و يا توجيهات ديگرى كنند، اما چه مانعى دارد كه بگوئيم كه اين قاعده نحوى استثنايى نيز دارد، و آن اينكه در مواردى كه عطف بر مقول قول باشد جايز است با فتحه خوانده شود و دليلش آيات اين سوره است.