تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٤ - تفسير برخيز و جهانيان را انذار كن!

اطلاق شده است. اين نيز لازم به ياد آورى است كه در قرآن مجيد واژه" رجز" (بر وزن شرك) غالبا به معنى عذاب آمده است‌ [١] بعضى نيز معتقدند كه" رجز" و" رجس" كه به معنى" پليدى" است مرادف است‌ [٢] اين معانى سه گانه گرچه با هم متفاوتند، ولى در عين حال ارتباط نزديكى با يكديگر دارند، و به هر حال آيه مفهوم جامعى دارد كه هر گونه انحراف و عمل زشت و پليد، و هر كارى را كه موجب خشم و عذاب الهى در دنيا و آخرت مى‌گردد شامل مى‌شود.

مسلم است پيامبر اسلام ص حتى قبل از نبوت از اين امور پرهيز و هجران داشت، و تاريخ زندگى او كه دوست و دشمن به آن معترفند نيز گواه بر اين معنى است، ولى در اينجا به عنوان يك اصل اساسى در مسير دعوت الى اللَّه، و نيز به عنوان يك الگو و اسوه براى همگان، روى آن تكيه شده است.

[١] به آيات ١٣٤ و ١٣٥ اعراف و ٥ سبا و ١١ جاثيه و ٥٩ بقره و ١٦٢ اعراف و ٣٤ عنكبوت مراجعه شود.

[٢] در تفسير فخر رازى اين معنى به صورت يك احتمال ذكر شده (جلد ٣٠ صفحه ١٩٣).

[٣] توجه داشته باشيد كه" تستكثر" در اينجا حال است نه جواب نهى (زيرا به صورت مرفوع آمده است) بنا بر اين مفهوم آيه چنين مى‌شود" منت مگذار در حالى كه فزونى مى‌طلبى و يا عملت را بزرگ مى‌شمرى".