تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٣ - تفسير برخيز و جهانيان را انذار كن!

جمع ميان اين معانى نيز ممكن است.

در حقيقت آيه اشاره به اين نكته نيز دارد كه رهبران الهى هنگامى مى‌توانند نفوذ كلمه داشته باشند كه دامانشان از هر گونه آلودگى پاك باشد و تقوى و پرهيزكاريشان از هر نظر مسلم گردد، و لذا به دنبال فرمان قيام و انذار، فرمان پاكدامنى مى‌دهد.

گسترش مفهوم رجز (پليدى) سبب شده است كه تفسيرهاى گوناگونى براى آن ذكر كنند.

گاه آن را به بتها، و گاه به هر گونه معصيت، و گاه به اخلاق زشت و ناپسند و گاه به حب دنيا كه سرآغاز هر خطيئه و گناه است، و گاه به عذاب الهى كه نتيجه شرك و معصيت است و گاه به معنى هر چيزى كه انسان را از خدا غافل مى‌كند، تفسير كرده‌اند.

نكته اصلى اين است كه" رجز" در اصل به معنى اضطراب و تزلزل است‌ [١] و سپس به هر گونه گناه شرك، بت‌پرستى، وسوسه‌هاى شيطانى، اخلاق ذميمه و عذاب الهى كه مايه اضطراب انسان مى‌گردد و او را از مسير صحيح منحرف مى‌كند، اطلاق شده است.

در حالى كه بعضى معنى اين لغت را" عذاب" مى‌دانند، [٢] و از آنجا كه شرك و گناه و اخلاق سوء و حب دنيا جلب عذاب الهى مى‌كند به آنها نيز" رجز"

[١]" مفردات" راغب.

[٢]" الميزان" و" فى ظلال القرآن" (ذيل آيات مورد بحث).