تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٢ - تفسير پاداشهاى عظيم بهشتى!

ميان بود، ولى ميان آنها و آنچه در اين آيه آمده است فرق بسيار است. زيرا از يك سو در آنجا ساقى" وِلْدانٌ مُخَلَّدُونَ‌" بودند، اما در اينجا ساقى" خدا" است، و چه تعبير عجيبى؟ مخصوصا با تكيه بر كلمه" رب" خداوندى كه هميشه اين انسان را پرورش داده و مالك و مربى او است، وى را در مراحل تكامل همواره به پيش برده تا به آخرين مرحله رسيده، و اكنون نوبت آن است كه ربوبيتش را به حد اعلا برساند، و با دست قدرتش از جام شراب طهور بندگان ابرار و نيكان را سيراب و سرخوش كند.

و از سوى ديگر" طهور" به معنى چيزى است كه هم پاك است و هم پاك كننده به اين ترتيب اين شراب، جسم و روح انسان را از هر گونه آلودگى و ناپاكى پاك مى‌كند، و آن چنان روحانيت و نورانيت و نشاط به او مى‌بخشد، كه وصفش در هيچ عبارتى نمى‌گنجد، حتى در حديثى از امام صادق ع نقل شده است:

يطهر هم عن كل شى‌ء سوى اللَّه:" قلب و جان آنها را از همه چيز جز خداوند پاك مى‌كند" [١] پرده‌هاى غفلت را مى‌درد، حجابها را از بين مى‌برد، و انسان را شايسته حضور دائم در جوار قرب خدا مى‌كند، نشئه اين شراب طهور از هر نعمتى برتر، و از هر موهبتى بالاتر است.

اگر شراب آلوده دنيا عقل را زايل مى‌كند، و انسان را از خدا دور مى‌سازد، اما شراب طهورى كه با دست ساقى" الست" داده مى‌شود، او را از" ما سوى اللَّه" بيگانه كرده، غرق در جمال و جلال او مى‌كند.

كوتاه سخن اينكه لطفى كه در اين آيه و در اين نعمت نهفته است از همه برتر و بالاتر است.

[١] مجمع البيان جلد ١٠ صفحه ٤١١.