تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٨ - تفسير پنج دستور مهم براى موفقيت در اجراى حكم خدا

نيست، و پيمودن اين راه را دو توشه خاصى لازم دارد، در آيه بعد مى‌افزايد:

" نام پروردگارت را هر صبح و شام به ياد آور" (وَ اذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا).

تا در سايه آن" ذكر" و اين" سجده" و" تسبيح"، نيروى لازم و قدرت معنوى و پشتوانه كافى براى مبارزه با مشكلات اين راه فراهم سازى.

" بكرة" (بر وزن نكته) به معنى آغاز روز است و" اصيل" نقطه مقابل آن يعنى شامگاهان و آخر روز است.

بعضى گفته‌اند اطلاق اين واژه بر آخر روز با توجه به اينكه از ماده" اصل" گرفته شده، به خاطر آن است كه آخر روز اصل و اساس شب را تشكيل مى‌دهد.

از بعضى از تعبيرات استفاده مى‌شود كه" اصيل" گاه به فاصله ميان ظهر و غروب اطلاق مى‌گردد (مفردات راغب).

و از بعضى ديگر بر مى‌آيد كه" اصيل" به اوائل شب نيز گفته مى‌شود، زيرا كه آن را به" عشى" تفسير كرده‌اند و" عشى" آغاز شب است چنان كه نماز مغرب و عشا را" عشائين" مى‌گويند، حتى از بعضى كلمات استفاده مى‌شود كه" عشى" از زوال ظهر تا صبح فردا را نيز شامل مى‌شود [١] ولى با توجه به اينكه" اصيل" در آيه شريفه در مقابل" بكرة" (صبحگاهان) قرار گرفته، و بعد از آن نيز سخن از عبادت شبانه به ميان آمده، روشن مى‌شود

[١]" مفردات راغب".