تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٩ - ترجمه

[سوره الجن (٧٢): آيات ٧ تا ١٠]

وَ أَنَّهُمْ ظَنُّوا كَما ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَبْعَثَ اللَّهُ أَحَداً (٧) وَ أَنَّا لَمَسْنَا السَّماءَ فَوَجَدْناها مُلِئَتْ حَرَساً شَدِيداً وَ شُهُباً (٨) وَ أَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْها مَقاعِدَ لِلسَّمْعِ فَمَنْ يَسْتَمِعِ الْآنَ يَجِدْ لَهُ شِهاباً رَصَداً (٩) وَ أَنَّا لا نَدْرِي أَ شَرٌّ أُرِيدَ بِمَنْ فِي الْأَرْضِ أَمْ أَرادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَداً (١٠)

ترجمه:

٧- و اينكه آنها گمان كردند، همانگونه كه شما گمان مى‌كرديد كه خداوند هرگز كسى را (به نبوت) مبعوث نمى‌كند.

٨- و اينكه ما آسمان را جستجو كرديم، و همه را پر از محافظان قوى و تيرهاى شهب يافتيم! ٩- و اينكه ما پيش از اين به استراق سمع در آسمانها مى‌نشستيم. اما اكنون هر كس بخواهد استراق سمع كند شهابى را در كمين خود مى‌يابد! ١٠- و اينكه (با اين اوضاع و احوال) ما نمى‌دانيم آيا اراده شرى در باره اهل زمين شده يا پروردگارشان اراده كرده است آنها را هدايت كند.