تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٧ - تفسير پاداشهاى عظيم بهشتى!

است، ولى بديهى است ميان اين شراب و آن شراب تفاوت از زمين تا آسمان است! و يا به تعبير ديگر تفاوت از دنيا تا آخرت است!.

به نظر مى‌رسد كه عرب دو نوع شراب با دو حالت مختلف داشته يكى به اصطلاح نشاط آور و محرك، و ديگرى سست كننده و آرام بخش كه اولى را با" زنجبيل" مى‌آميخته، و دومى را با" كافور"، و از آنجا كه حقايق عالم آخرت در قالب الفاظ اين جهان نمى‌گنجد چاره‌اى جز اين نيست كه اين الفاظ با معانى گسترده‌تر و والاترى براى آن حقايق بزرگ استخدام شود.

گرچه در باره معنى" زنجبيل" تفسيرهاى مختلفى نقل شده، ولى غالبا به همان ريشه معطر و خوشبويى كه در ادويه مخصوص غذا، و نوشابه‌ها به كار مى‌رود تفسير كرده‌اند.

*** سپس مى‌افزايد:" اين جامها از چشمه‌اى در بهشت پر مى‌شود كه سلسبيل ناميده مى‌شود" (عَيْناً فِيها تُسَمَّى سَلْسَبِيلًا) [١]" سلسبيل" نوشيدنى بسيار لذيذى را مى‌گويند كه به راحتى در دهان و گلو جارى مى‌شود و كاملا گوارا است، بسيارى معتقدند كه از ماده" سلاسه" به معنى" روانى" گرفته شده، همانگونه كه به عبارات روان و جالب نيز" سليس" گفته مى‌شود.

بعضى ديگر گفته‌اند از ماده" تسلسل" گرفته شده كه به معنى" حركت پى در پى" است در نتيجه روان بودن چيزى را تداعى مى‌كند، بنا بر اين هر دو معنى به هم نزديك است، و در هر صورت باء در آن اضافى مى‌باشد.

بعضى نيز معتقدند كه اين واژه‌اى است مركب از دو كلمه" سال" و" سبيل"

---

[١] در محل اعراب" عينا" همان سخنى كه در چند آيه قبل گفتيم" عينا" جارى است! و مناسب آن است كه از قبيل" منصوب به نزع خافض" باشد.