تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٢ - تفسير با اينهمه مظاهر قدرت باز در معاد شك داريد؟!

پر و بال خويش قرار مى‌دهد انسانها را روى خود جاى مى‌دهد، نوازش مى‌كند، تغذيه مى‌نمايد، لباس مى‌پوشاند، مسكن مى‌دهد، و همه حوائجشان را تامين مى‌نمايد و مردگان آنها را نيز در دل خود نگاه مى‌دارد، و جذب مى‌كند، و آثار سوء آنها را از بين مى‌برد.

بعضى در اينجا" كفات" را به معنى" پرواز سريع" تفسير كرده، و آيه را اشاره به حركت زمين به دور آفتاب و حركات ديگر مى‌دانند كه در زمان نزول قرآن مسلما كشف نشده بود.

ولى با توجه به آيه بعد از آن يعنى" أَحْياءً وَ أَمْواتاً" تفسير اول مناسبتر به نظر مى‌رسد.

به خصوص اينكه در روايتى آمده است كه امير مؤمنان على ع هنگامى كه از ميدان صفين باز مى‌گشت به نزديك كوفه رسيد، هنگامى كه چشمان مباركش به قبرستانى كه بيرون دروازه كوفه بود افتاد فرمود: هذه كفات الاموات اى مساكنهم:

" اين كفات مردگان است يعنى منزلگاههاى آنها است" و سپس نگاهى به خانه‌هاى كوفه كرده، و فرمود: هذه كفات الاحياء:" اين هم منازل زندگان است" سپس آيات فوق را تلاوت فرمود: أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ كِفاتاً أَحْياءً وَ أَمْواتاً [١] اشاره به اينكه فاصله زيادى ميان منازل زندگان و مردگان وجود ندارد!

" در آن كوه‌هاى ثابت و استوار و بلند قرار داديم"

[١]" تفسير برهان" جلد ٤ صفحه ٤١٧ (نقل از تفسير على بن ابراهيم).