تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٣ - تفسير با اينهمه مظاهر قدرت باز در معاد شك داريد؟!

(وَ جَعَلْنا فِيها رَواسِيَ شامِخاتٍ‌) [١] اين كوه‌ها كه سر به آسمان كشيده، و ريشه‌هاى آن به يكديگر پيوسته است از يك سو همچون زرهى زمين را در بر گرفته، و در برابر فشار داخلى و فشارهاى ناشى از جزر و مد خارجى حفظ مى‌كند، و از سوى ديگر جلو اصطكاك قشر هوا را با زمين مى‌گيرد، و پنجه در هوا انداخته و آن را با خود به گردش در مى‌آورد، و از سوى سوم طوفانها و بادهاى عظيم را كنترل مى‌كند، و به اين ترتيب از جهات مختلف به اهل زمين آرامش مى‌بخشد.

و در ذيل همين آيه به يكى ديگر از بركات كوه‌ها اشاره كرده مى‌افزايد:

" و آبى گوارا به شما نوشانديم" (وَ أَسْقَيْناكُمْ ماءً فُراتاً).

آبى كه هم براى شما گوارا و مايه حيات است، و هم براى حيوانات شما و زراعتها و باغهايتان.

درست است كه تمام آبهاى گوارا از باران است، ولى كوه‌ها مهمترين نقش را در آن ايفا مى‌كند، بسيارى از چشمه‌ها و قناتها از كوه‌ها مى‌جوشد، و سرچشمه بسيارى از نهرها و شطهاى عظيم از برفهاى متراكمى است كه بر قله‌هاى كوه‌ها مى‌نشيند، و مهمترين ذخائر آبى انسانها را تشكيل مى‌دهد.

قله كوه‌ها به خاطر دورى از سطح زمين هميشه سرد است و مى‌تواند ذخائر برف را ساليان دراز در خود جاى دهد تا تدريجا در پرتو آفتاب آب شود و به صورت نهرها جريان يابد.

[١]" رواسى" جمع" راسيه" به معنى ثابت و پابرجا است، و" شامخات" جمع" شامخ" به معنى بلند است، و در بعضى از عبارات مانند" شمخ باتقة" كنايه از تكبر است (مفردات راغب).