تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٥ - تفسير خدايى كه انسان را از نطفه بىارزش آفريد

٣٢- بلكه تكذيب كرد، و روى گردان شد.

٣٣- سپس به سوى خانواده خود بازگشت در حالى كه متكبرانه قدم بر مى‌داشت.

٣٤- عذاب الهى براى تو شايسته‌تر است، شايسته‌تر! ٣٥- سپس عذاب الهى براى تو شايسته‌تر است، شايسته‌تر! ٣٦- آيا انسان گمان مى‌كند بيهوده و بى‌هدف رها مى‌شود؟

٣٧- آيا او نطفه‌اى از منى كه در رحم ريخته مى‌شود نبود؟

٣٨- سپس به صورت خون بسته در آمد، و او را آفريد و موزون ساخت؟

٣٩- و از او دو زوج مذكر و مؤنث آفريد.

٤٠- آيا چنين كسى قادر نيست كه مردگان را زنده كند؟!

تفسير: خدايى كه انسان را از نطفه بى‌ارزش آفريد ...

در ادامه بحثهاى مربوط به" مرگ" كه نخستين گام در سفر آخرت است و در آيات گذشته آمده، در آيات مورد بحث از خالى بودن دست كافران از توشه اين مسافرت سخن مى‌گويد.

نخست مى‌فرمايد:" اين انسان منكر معاد هرگز ايمان نياورد و آيات خدا را تصديق نكرد و براى او نماز نگذارد" (فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلَّى‌) [١]

منظور از جمله‌ فَلا صَدَّقَ‌ عدم تصديق قيامت و حساب و جزا و آيات الهى‌

[١] ضمير در جمله‌ها" صدق و صلى" به" انسان منكر معاد" بازمى‌گردد كه از لحن كلام استفاده مى‌شود، و در آغاز سوره نيز به آن اشاره شده است.