تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٧ - تفسير خدايى كه انسان را از نطفه بىارزش آفريد

آمده است: وَ إِذَا انْقَلَبُوا إِلى‌ أَهْلِهِمُ انْقَلَبُوا فَكِهِينَ‌:" هنگامى كه آنها به سوى خانواده‌هاى خود بازمى‌گردند از روى استهزا درباره مؤمنان سخن مى‌گويند".

" عذاب الهى براى تو شايسته‌تر است، شايسته‌تر"! (أَوْلى‌ لَكَ فَأَوْلى‌).

تفسيرهاى متعدد ديگرى براى اين آيه نيز ذكر كرده‌اند از جمله اينكه:

تهديدى است به آنها كه عذاب بر تو باد باز هم عذاب بر تو باد.

يا اين حالتى را كه دارى براى تو سزاوارتر است، سزاوارتر.

يا سرزنش و مذمت براى تو بهتر است، باز هم بهتر.

يا واى بر تو، باز هم واى بر تو.

يا خيرات دنيا از تو دور باد، و خيرات آخرت نيز دور باد.

يا شر و عذاب دامنگير تو باد، باز هم شر و عذاب دامنگيرت باد.

يا عذابى كه در ميدان بدر مشاهده مى‌كنى براى تو در اين دنيا شايسته‌تر است، و عذاب قبر و قيامت نيز براى تو شايسته‌تر [١]

[١] مطابق بعضى از تفسيرها" أولى" در اينجا" افعل تفضيل" است و طبق بعضى از تفاسير" أولى"" فعل ماضى" از باب افعال از ماده" ولى" است، و مفهوم جمله چنين مى‌شود" قاربك اللَّه العذاب"، و بعضى گفته‌اند" أولى" از" اسماء افعال است، و معنى" قارب" دارد، ولى مناسب همان معنى اول است (به البيان فى غريب اعراب القران، و روح المعانى، و الميزان، و المنجد، مراجعه شود).