تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٢ - اى كاش مرگم فرا مىرسيد!

به دست راستشان داده مى‌شود، و با افتخار و مباهات اهل محشر را صدا مى‌زنند دعوت به قرائت اعمال خود مى‌كنند، سپس در بهشت جاويدان جاى مى‌گيرند.

ولى آيات مورد بحث درست به نقطه مقابل آنها يعنى" أَصْحابُ الشِّمالِ‌" پرداخته، و در يك مقايسه وضع آن دو را كاملا روشن مى‌سازد نخست مى‌فرمايد:

" اما كسى كه نامه عملش به دست چپش داده شده، مى‌گويد: اى كاش هرگز نامه اعمالم به من داده نمى‌شد"! (وَ أَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِشِمالِهِ فَيَقُولُ يا لَيْتَنِي لَمْ أُوتَ كِتابِيَهْ‌) [١]

***" و اى كاش از حساب خود هرگز خبردار نمى‌شدم"! (وَ لَمْ أَدْرِ ما حِسابِيَهْ‌).

***" و اى كاش مرگ من فرا مى‌رسيد و به اين زندگى حسرت‌بار پايان مى‌داد"! (يا لَيْتَها كانَتِ الْقاضِيَةَ) [٢] آرى در آن دادگاه بزرگ، در آن" يوم البروز" و" يوم الظهور" هنگامى كه تمام قبايح اعمال خود را برملا مى‌بيند، فريادش بلند مى‌شود، و پى در پى آه سوزان از دل مى‌كشد، آهى حسرت‌بار، و ناله‌اى شرربار دارد،

---

[١]" ها" در" كتابيه" و همچنين" حسابيه و ماليه و سلطانيه" كه در آيات بعد مى‌آيد" هاء سكت" يا" استراحت" است: و چنانچه گفتيم معنى خاصى ندارد بلكه يك نوع وقف زيبا در اينگونه كلمات محسوب مى‌شود، و تناسبى با وضع حالات و روحيه كسانى كه اين سخن را مى‌گويند دارد (دقت كنيد).

[٢] جمله" كانَتِ الْقاضِيَةَ" محذوفى دارد و در تقدير چنين است (كانت هذه الحالة القاضية).