تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٩ - ٢- مقام على (ع) و شيعيان او

در حديث ديگرى از امير مؤمنان على ع آمده است:

فالذين يحملون العرش، هم العلماء، الذين حملهم اللَّه علمه‌

:" حاملان عرش، علما و دانشمندانى هستند كه خداوند علم خود را به آنها تعليم فرمود"! [١] و در حديث ديگرى از امام على بن موسى الرضا ع مى‌خوانيم:

العرش ليس هو اللَّه و العرش اسم علم و قدرة

:" عرش خدا نيست، بلكه نام علم و قدرت او است" [٢] از اين احاديث به خوبى استفاده مى‌شود كه عرش علاوه بر تفسيرى كه سابقا گفتيم تفسير ديگرى نيز دارد و آن" صفات خدا" صفاتى همچون" علم" و" قدرت" است، و بنا بر اين حاملان عرش الهى حاملان علم اويند، و هر قدر انسان يا فرشتگان علم بيشترى داشته باشند سهم بيشترى در حمل اين عرش عظيم دارند!.

و به اين ترتيب اين حقيقت روشنتر مى‌شود كه عرش به معنى يك تخت جسمانى شبيه تختهاى سلطنتى نيست، بلكه هر گاه در مورد خداوند به كار مى‌رود معانى كنايى مختلفى دارد.

٢- مقام على (ع) و شيعيان او

در روايات متعددى آمده كه آيه‌ فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ ... در باره على ع است يا در باره على ع و شيعيان او [٣] اين در واقع از قبيل ذكر مصاديق روشن است، بى‌آنكه مفهوم آيه را محدود كند.

[١]" نور الثقلين" جلد ٥ صفحه ٤٠٥ (حديث ٢٦).

[٢] همان مدرك حديث ٢٧.

[٣]" تفسير الميزان" جلد ٢٠ صفحه ٦٦.