تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٦ - ترجمه

به هر حال صاحبان باغ به گمان اينكه درختهاى پربارشان آماده براى چيدن ميوه است" در آغاز صبح يكديگر را صدا زدند" (فَتَنادَوْا مُصْبِحِينَ‌) [١]

*** و گفتند:" به سوى كشتزار و باغستان خود حركت كنيد، اگر مى‌خواهيد ميوه‌هاى خود را بچينيد"! (أَنِ اغْدُوا عَلى‌ حَرْثِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صارِمِينَ‌):

" اغدوا" از ماده" غدوة" به معنى اول روز است، و لذا به غذايى كه در آغاز روز خورده مى‌شود (صبحانه)" غداء" مى‌گويند (هر چند در تعبيرات عربى روزمره كنونى" غداء" به ناهار گفته مى‌شود).

*** به اين ترتيب" آنها به سوى باغشان حركت كردند در حالى كه آهسته با هم سخن مى‌گفتند" (فَانْطَلَقُوا وَ هُمْ يَتَخافَتُونَ‌).

***" كه مواظب باشيد امروز حتى يك فقير وارد بر شما نشود"! (أَنْ لا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِسْكِينٌ‌).

و چنان آهسته سخن مى‌گفتند كه صداى آنها به گوش كسى نرسد، مبادا مسكينى خبردار شود، و براى خوشه‌چينى، يا گرفتن مختصرى ميوه براى سير كردن شكم خود، به سراغ آنها برود! چنين به نظر مى‌رسد كه به خاطر سابقه اعمال نيك پدر، جمعى از فقرا همه سال در انتظار چنين ايامى بودند كه ميوه‌چينى باغ شروع شود و بهره‌اى‌

---

[١]" تنادوا"" راغب" در" مفردات" مى‌گويد: اصل" نداء" از" ندى" (بر وزن عنا) به معنى رطوبت گرفته شده، زيرا معروف است كسانى كه دهانشان رطوبت كافى دارد به راحتى سخن مى‌گويند، و كلامى فصيح (و صدايى رسا) دارند.