تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٦ - تفسير اگر گوش شنوا و فكر بيدار داشتيم در دوزخ نبوديم!

٨- نزديك است از شدت غضب پاره پاره شود، هر زمان گروهى در آن افكنده مى‌شوند نگهبانان دوزخ از آنها سؤال مى‌كنند: مگر انذاركننده الهى به سراغ شما نيامد! ٩- مى‌گويند: آرى، انذاركننده به سراغ ما آمد، ولى ما او را تكذيب كرديم و گفتيم خداوند هرگز چيزى نازل نكرده، و شما در گمراهى بزرگى هستيد! ١٠- و مى‌گويند: اگر ما گوش شنوا داشتيم، يا تعقل مى‌كرديم، جزء دوزخيان نبوديم.

١١- اينجاست كه به گناه خود اعتراف مى‌كنند، دور باشند دوزخيان از رحمت خدا!

تفسير اگر گوش شنوا و فكر بيدار داشتيم در دوزخ نبوديم!

از آنجا كه در آيات گذشته سخن از نشانه‌هاى عظمت و قدرت خدا و دلائل آن در عالم آفرينش بود، در آيات مورد بحث سخن از كسانى مى‌گويد كه اين دلائل را ناديده گرفته، و راه كفر و شرك را پيش مى‌گيرند، و همچون شياطين، عذاب الهى را به جان مى‌خرند.

نخست مى‌فرمايد:

" براى كسانى كه به پروردگارشان كافر شدند عذاب جهنم است و بد جايگاهى است" (وَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ عَذابُ جَهَنَّمَ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ).

" هنگامى كه كفار در آن افكنده مى‌شوند صداى وحشتناكى از آن مى‌شنوند و اين در حالى است كه پيوسته مى‌جوشد و غليان دارد" (إِذا أُلْقُوا فِيها سَمِعُوا لَها شَهِيقاً وَ هِيَ تَفُورُ).

آرى هنگامى كه آنها با نهايت ذلت و حقارت در آن پرتاب مى‌شوند