تفسير نمونه ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٤ - ١- ده نشانه منافق!
در حالى كه اختصاص عزت به خدا و پيامبر و مؤمنان بر كسى مخفى نيست.
نكتهها:
١- ده نشانه منافق!
از مجموع آيات فوق، نشانههاى متعددى براى منافقان، استفاده مىشود كه در يك جمعبندى مىتوان، آن را در ده نشانه، خلاصه كرد:
١- دروغگويى صريح و آشكار (وَ اللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّ الْمُنافِقِينَ لَكاذِبُونَ).
٢- استفاده از سوگندهاى دروغين براى گمراه ساختن مردم (اتَّخَذُوا أَيْمانَهُمْ جُنَّةً).
٣- عدم درك واقعيات، بر اثر رها كردن آئين حق، بعد از شناخت آن (لا يَفْقَهُونَ).
٤- داشتن ظاهرى آراسته و زبانى چرب، على رغم تهى بودن درون و باطن (وَ إِذا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ أَجْسامُهُمْ).
٥- بيهودگى در جامعه و عدم انعطاف در مقابل حق، همچون يك قطعه چوب خشك (كَأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُسَنَّدَةٌ).
٦- بدگمانى و ترس و وحشت از هر حادثه و هر چيز به خاطر خائن بودن (يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْ).
٧- حق را به باد سخريه و استهزاء گرفتن (لَوَّوْا رُؤُسَهُمْ).
٨- فسق و گناه (إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ).
٩- خود را مالك همه چيز دانستن، و ديگران را محتاج به خود پنداشتن (هُمُ الَّذِينَ يَقُولُونَ لا تُنْفِقُوا عَلى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا).
١٠- خود را عزيز و ديگران را ذليل، تصور كردن (لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ