و ما در سابق هم گفتيم كه جمله‌(الَّذِينَ آمَنُوا) هم يك عنوان تشريفى است براى اشخاص معينى كه در اول دعوت اسلامى به رسول خدا ٦ ايمان آوردند، و خطابات‌(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا) در قرآن هم مختص به ايشان است (مگر در آن مواردى كه دليلى بر خلاف اين مطلب دلالت كند) ولى در هر حال ساير مؤمنين هم در احكام آن خطابات با آن اشخاص شريكند.

نقطه ضعف سومى كه در گفتار صاحب المنار مى‌باشد اين است كه در آخر كلامش گفته: در آيه مورد بحث از ستمكاران معاصر رسول خدا ٦ تعبير كرده به‌(الَّذِينَ ظَلَمُوا) همانطور كه از اقوام پيغمبران گذشته (در آيه ٣٧، ٦٧، ٩٤) هم اين تعبير را كرده، و هم به ظالمين تعبير كرده پس در اين آيات فرقى ميان دو تعبير نيست .

و خلاصه گفتارش اينكه: گاهى از ايشان به‌(الَّذِينَ ظَلَمُوا) تعبير كرده و گاهى به ظالمين و اين خود دليل بر اين است كه مقصود از هر دو تعبير يكى است.

اشكال اين حرف اين است كه گويا آن عنايتى كه گفتيم در كلام هست از نظر وى مخفى مانده، و نتوانسته منتقل شود به اينكه اتحاد مصداق دو تعبير باعث نمى‌شود كه عنايت به هر دو يكى باشد.

پس خلاصه مضمون اين آيه نهى رسول خدا ٦ و امت او است از ركون به كسى كه به عنوان ظلم شناخته شده باشد، به اينكه به سوى او ميل و در امر دين و حيات دينى بر ظلم او اعتماد كنند، اين است منظور جمله‌(وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا).

(فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ)- اين جمله تفريع است بر ركون و معنايش اين است كه عاقبت ركون، تماس با آتش است. (نكته جالبى كه در اين جمله است اين است كه) عاقبت ركون به ظلم، ظالم را تماس با آتش و خود ظلم را آتش قرار داده است. و اين همان فرق ميان نزديك شدن به ظلم و تلبس به ظلم است.

(وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِياءَ)- اين جمله در موضع حال است از مفعول فتمسكم ، يعنى آتش شما را مس مى‌كند در حالى كه در آن آتش غير از خدا هيچ ياورى نداشته باشيد، چه اين واقعه در قيامت واقع مى‌شود كه انسان تمامى اولياء و ياورانى (كه در دنيا ياورش مى‌پنداشت) از دست مى‌دهد. ممكن هم هست حال از ركون باشد، البته اين در صورتى است كه منظور از آتش عذاب باشد و جمله‌(ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ) به احتمال اول به معناى‌