جهاد است که اذن امام یا منصوب خاص امام شرط است . از نظر فقه شیعه‌ این نوع جهاد جز در زمان حضور امام یا کسی که شخصا از ناحیه امام منصوب‌ شده باشد جایز نیست ، یعنی از نظر فقه شیعه الان برای یک نفر حاکم شرعی‌ هم مجاز نیست که دست به اینچنین جنگ ابتدایی بزند .
مورد دوم جهاد آن جایی است که حوزه اسلام مورد حمله دشمن قرار گرفته ، یعنی جنبه دفاع دارد ، به این معنا که دشمن یا قصد دارد بر بلاد اسلامی‌ استیلاء پیدا کند و همه یا قسمتی از سرزمینهای اسلامی را اشغال کند ، یا قصد استیلای بر زمینها را ندارد ، قصد استیلای بر افراد را دارد و می‌خواهد بیاید یک عده افراد را اسیر کند و ببرد ، یا حمله کرده و می‌خواهد اموال‌ مسلمین را به شکلی برباید - یا به شکل شبیخون زدن ، یا به شکلی که امروز می‌آیند منابع و معادن و غیره را می‌برند که به زور می‌خواهند بگیرند و ببرند - و یا می‌خواهد به حریم و حرم مسلمین ، به نوامیس مسلمین ، به‌ اولاد و ذریه مسلمین تجاوز کند . بالاخره اگر چیزی از مال یا جان یا سرزمین‌ و یا اموری که برای مسلمین محترم است مورد حمله دشمن قرار گیرد ، در این‌ جا بر عموم مسلمین اعم از زن و مرد ، و آزاد و غیر آزاد ، واجب است که‌ در این جهاد شرکت کنند [١] ، و در این جهاد اذن امام یا منصوب از ناحیه امام شرط نیست .
آنچه که عرض می‌کنم عین عبارت فقهاء است ، عبارت " محقق " و " شهید ثانی " است که من دارم برای شما ترجمه‌اش را می‌گویم .

[١] شاید حتی غیر بالغ هم جایز است که در این جهاد شرکت کند .