دیگر به نام هشام بن ابراهیم آمدند نزد حضرت رضا و گفتند که خلافت حق‌ شماست ، اینها همه شان غاصبند ، شما موافقت کنید ، ما مأمون را به قتل‌ می‌رسانیم و بعد شما رسما خلیفه باشید . حضرت به شدت این دو نفر را طرد کرد ، که اینها بعد فهمیدند که اشتباه کرده‌اند ، فورا رفتند نزد مأمون ، گفتند : ما نزد علی بن موسی بودیم ، خواستیم او را امتحان کنیم ، این‌ مسئله را به او عرضه داشتیم تا ببینیم که او نسبت به تو حسن نیت دارد یا نه . دیدیم نه ، حسن نیت دارد . به او گفتیم بیا با ما همکاری کن تا مأمون را بکشیم ، او ما را طرف کرد . و بعد حضرت رضا در ملاقاتی که با مأمون داشتند - و مأمون هم سابقه ذهنی داشت - قضیه را طرح کردند و فرمودند اینها آمدند و دروغ می‌گویند ، جدی می‌گفتند ، و بعد حضرت به‌ مأمون فرمود که از اینها احتیاط کن .
مطابق این روایات ، علی بن موسی الرضا خطر فضل بن سهل را از خطر مأمون‌ با لاتر و شدیدتر می‌دانسته است . بنابراین فرض [ که ابتکار ولایتعهد از فضل بن سهل بوده است ] [١] حضرت رضا این ولایتعهدی را که به دست این‌ مرد ابتکار شده است خطرناک می‌داند ، می‌گوید نیت سوئی در کار است ، اینها آمده‌اند مرا وسیله قرار دهند برای برگرداندن ایران از اسلام به‌ مجوسی گری .
پس ما روی فرض صحبت می‌کنیم . اگر ابتکار از فضل باشد و او واقعا شیعه باشد ( آن طور که برخی از مورخین اروپایی

[١] حال یا خودش تازه مسلمان بود یا پدرش مسلمان شده بود و تازه او هم به دست برمکیها مسلمان شده بود و اسلامش یک اسلام سیاسی بود زیرا یک‌ آدم زردشتی نمی‌توانست وزیر خلیفه مسلمان باشد .