را کشتند . نامه او به دست برادرانش رسید و آنها مخفیانه رفتند به کوفه‌ و مدتها در کوفه مخفی بودند . ابوسلمه هم در کوفه مخفی بود و نهضت را رهبری می‌کرد . دو سه ماه بیشتر نگذشت که ظاهر شدند ، رسما جنگیدند و فاتح گردیدند .
می‌گویند : بعد از آن که ابراهیم امام کشته شد و جریان در اختیار سفاح و دیگران قرار گرفت ، ابوسلمه پشیمان شد و فکر کرد که خلافت را از آل‌ عباس به آل ابوطالب باز گرداند . نامه‌ای نوشت در دو نسخه ، و محرمانه‌ فرستاد به مدینه ، یکی را برای حضرت صادق و دیگری را برای عبدالله بن‌ حسن بن حسن بن علی بن ابی طالب [١] . به مأمور گفت این دو نامه را مخفیانه به این دو نفر می‌دهی ، ولی به

[١] حضرت امام حسن پسری دارد که نام او هم حسن است . به او می‌گویند " حسن مثنی " یعنی حسن دوم . حسن مثنی در کربلا در خدمت ابا عبدالله‌ بود ولی جزء مجروحین بود ، در میان مجروحین افتاده بود و کشته نشده بود . بعد که آمدند به سراغ مجروحین ، یک کسی که با او خویشاوندی مادری داشت‌ وی را با خودش برد و نزد عبیدالله زیاد نیز شفاعت کرد که متعرضش نشود . بعد [ حسن مثنی خود را ] معالجه کرد و خوب شد . بعدها حسن مثنی با فاطمه بنت الحسین دختر حضرت سیدالشهداء - که او هم در کربلا بود ولی‌ هنوز دختر و در خانه بود که نوشته‌اند : کانت جاریة وصیئة دختر زیبایی‌ بود - ازدواج کرد . ( فاطمه همان کسی است که در مجلس یزید یک کسی به‌ یزید گفت این دختر را به من ببخش ویزید سکوت کرد ، بار دوم گفت و حضرت زینب به او تعرض کرد و او را مورد عتاب قرار داد ، یزید هم بدش‌ آمد و به او فحش داد که چرا چنین سخنی گفتی ؟ ! ) . از این دو فرزندانی‌ به وجود آمد که یکی از آنها همین عبدالله است . عبدالله از طرف مادر نوه امام حسین و از طرف پدر نوه امام حسن است و به این جهت افتخار می‌کرد ، می‌گفت من از دو طریق فرزند پیغمبرم ، از دو راه فرزند فاطمه‌ هستم ، و لهذا به او می‌گفتند " عبدالله محض " یعنی خالص از اولاد پیغمبر . عبدالله در زمان حضرت صادق رئیس اولاد امام حسن بود همچنانکه‌ حضرت صادق رئیس و بزرگتر بنی الحسین بود .