" بحار " نقل می‌کند - و در نهج البلاغه نیز هست - که پیغمبر فرمود : « خذوا الحکمة و لو من مشرک » . ( حکمت یعنی سخن علمی صحیح ) سخن علمی‌ صحیح را فرا گیرید ولو از مشرک . این جمله معروف : " « الحکمة ضالة المؤمن یاخذها اینما وجدها » " مضمونش همین است . ( در بعضی تعبیرها هست : « و لو من یدک مشرک » ) یعنی حکمت - که قرآن می‌گوید : " « یوتی الحکمة من یشاء و من یؤت الحکمة فقد اوتی خیرا کثیرا »" و به‌ معنی سخن علمی محکم ، پا بر جا ، صحیح ، معتبر ، و حرف درست است - گم‌ شده مؤمن است . خیلی تعبیر عالی یی است : " گم شده " . اگر انسان‌ چیزی داشته باشد که مال خودش باشد و آن را گم کرده باشد چگونه هر جا می‌رود دنبالش می‌گردد ؟ ! اگر شما یک انگشتر قیمتی داشته باشید که مورد علاقه‌تان باشد و گم شده باشد ، هر جا که احتمال می‌دهید می‌روید و تمام‌ حواستان به این است که گوشه و کنار را نگاه کنید ببینید آیا می‌توانید گم‌ شده‌تان را پیدا کنید . از بهترین و افتخار آمیزترین تعبیرات اسلامی یکی‌ همین است : حکمت گمشده مؤمن است ، هر جا که پیدایش کند می‌گیرد ولو از دست یک مشرک ، یعنی تو اگر مالت را ، گمشده را در دست یک مشرک‌ ببینی آیا می‌گوئی من کاری به آن ندارم ، یا می‌گویی این مال من است ؟ امیرالمؤمنین می‌فرماید : مؤمن علم را در دست مشرک عاریتی می‌بیند و خودش را مالک اصلی ، و می‌گوید او شایسته آن نیست ، آن که شایسته آن‌ است من هستم . برخی مسئله تسامح و تساهل نسبت به اهل کتاب را به حساب خلفا گذاشته‌اند که " توسعه صدر خلفا ایجاب می‌کرد که در دربار خلفا مسلمان و مسیحی و یهودی و مجوسی و غیره با همدیگر