اهل بیت پیغمبر همه شان اینچنین‌اند . واقعا عجیب است . انسان وقتی‌ علی بن الحسین را می‌بیند ، آن خوفی که از خدا دارد ، آن نمازهایی که‌ واقعا نیایش بود و واقعا - به قول الکسیس کارل - پرواز روح به سوی خدا بود ( نمازی که او می خواند اینطور نبود که پیکرش رو به کعبه بایستد و روحش جای دیگری بازی کند ، اصلا روح کأنه از این کالبد می‌رفت ) آری ، انسان وقتی علی بن الحسین را می‌بیند با خود می‌گوید این اسلام چیست ؟ ! این چه روحی است ؟ !

اینهمه آوازها از شه بود

گر چه از حلقوم عبدالله بود

وقتی انسان علی بن الحسین را می‌بیند کأنه پیغمبر را در محراب عبادتش‌ در ثلث آخر شب یا در کوه حرام می‌بیند . یک شب امام مشغول همان نیایش و دعائی که خودش اهل آن دعا بود ، بود ، یکی از بچه‌های امام ، از جایی افتاد و استخوانش شکست که احتیاج به‌ شکسته بندی پیدا شد . اهل خانه نیامدند متعرض عبادت امام شوند . رفتند و شکسته بند آوردند و دست بچه را بستند در حالی که او از درد فریاد می‌کشید . بچه راحت شد و قضیه گذشت . هنگام صبح امام دید دست بچه را بسته‌اند . فرمود : چرا چنین است ؟ عرض کردند : جریان این طور بود . کی‌ ؟ دیشب در فلان وقت که شما مشغول عبادت بودید . معلوم شد که آنچنان‌ امام در حال جذبه بسر می‌برده است و آنچنان این روح به سوی خدا پرواز کرده