بین مدینه و مکه ، اجتماع محرمانه‌ای تشکیل دادند . در آن اجتماع محرمانه‌ ، اولاد امام حسن : عبدالله محض و پسرانش محمد و ابراهیم ، و همچنین بنی‌ العباس یعنی ابراهیم امام و ابوالعباس سفاح و ابوجعفر منصور وعده‌ای‌ دیگر از عموهای اینها حضور داشتند . در آنجا عبدالله محض رو کرد به‌ جمعیت و گفت : بنی هاشم ! شما مردمی هستید که همه چشمها به شماست و همه گردنهای به سوی شما کشیده می‌شود و اکنون خدا وسیله فراهم کرده که در اینجا جمع شوید ، بیائید همه ما با این جوان ( پسر عبدالله محض ) بیعت‌ کنیم و او را به زعامت انتخاب کنیم و علیه امویها بجنگیم .
این قضیه خیلی قبل از قضیه ابوسلمه است ، تقریبا دوازده سال قبل از قضایای قیام خراسانی‌هاست ، اول باری است که می‌خواهد این کار شروع بشود ، و به این صورت شروع شد :

&gt مادرش " ام ایمن " ( البته همراه قافله‌ای بودند ) و بعد با او مراجعه کرد به مکه . مرگ مادرش را در غربت و در یکی از منازل بین راه‌ به چشم خود دید . و لهذا نوشته‌اند بعد که حضرت آمدند به مدینه ( می‌دانیم‌ حضرت در پنجاه و سه سالگی آمدند به مدینه ، و ده سال آخر عمر ایشان در مدینه گذشت ) در یکی از سفرها که از همان " ابواء " می‌گذشتند ، به‌ آنجا که رسیدند ، [ اصحاب ] دیدند پیغمبر اکرم تنها راه افتاد به یک سو ، و به یک نقطه که رسید در همان نقطه ایستاد و سپس نشست و دعای خواند ، و بعد دیدند اشک پیغمبر جاری شد . همه تعجب کردند که قضیه چیست ؟ از ایشان سؤال کردند ، فرمود : " این قبر مادر من است " . در حدود پنجاه‌ سال قبل از آن که بچه‌ای بوده پنج ساله آمده بود آنجا و دیگر عبور حضرت‌ به آن محل نیفتاده بود ، بعد از پنجاه سال که به قبر مادرش رسید ، رفت‌ و دعا کرد و گریه نمود .