کوشش کنید فکر خودتان را در مسئله حضرت حجت با آنچه که در متن اسلام‌ آمده تطبیق بدهید . غالب ما این را به صورت یک آرزوی کودکانه یک آدمی‌ که دچار عقده و انتقام است در آورده‌ایم . گوئی حضرت حجت فقط انتظار دارند که کی خداوند تبارک و تعالی به ایشان اجازه بدهند که مثلا بیایند ما مردم ایران را غرق در سعادت بکنند یا شیعه را غرق در سعادت بکنند ، آن هم شیعه‌ای که ما هستیم که شیعه نیستیم . نه ، این یک فلسفه بزرگ‌ جهانی است ، چون اسلام یک دین جهانی است ، چون تشیع به معنی واقعی‌اش‌ یک امر جهانی است . این را ما باید به صورت یک فلسفه بزرگ جهانی‌ تلقی بکنیم . وقتی قرآن می‌گوید : « و لقد کتبنا فی الزبور من بعد الذکر ان الارض یرثها عبادی الصالحون »[١] صحبت از زمین است ، نه صحبت از این منطقه و آن منطقه و این قوم و آن نژاد . اولا امیدواری به آینده است‌ که دنیا در آینده نابود نمی‌شود . مکرر گفته‌ام که امروز این فکر در دنیای‌ اروپا پیدا شده که بشر در تمدن خودش به مرحله‌ای رسیده که با گوری که‌ خودش به دست خودش کنده است یک گام بیشتر فاصله ندارد . طبق اصول‌ ظاهری نیز همین طور است ولی اصول دین ومذهب به ما می‌گوید : زندگی‌ سعادتمندانه بشر آن است که در آینده است ، این که اکنون هست موقت‌ است . دوم : آن دوره ، دوره عقل و عدالت است . شما می‌بینید یک فرد سه‌

[١] سوره انبیاء ، آیه . ١٠٥