مبانى حجّيت آراى رجالى
 
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص

مبانى حجّيت آراى رجالى - صرّامى، سيف اللّه - الصفحة ١٤١

هركس در سلسله راويان روايت هاى اين تفسير وجود دارد ، مشمول شهادت اوست و موثّق خواهد بود . [١] عبارت منسوب به على بن ابراهيم كه در مقدمه تفسير آمده و مورد استدلال واقع شده ، چنين است : ... و نحن ذاكرون و مخبرون بما ينتهي إلينا ورواه مشائخنا وثقاتنا عن الذين فرض اللّه طاعتهم وأوجب ولايتهم ولا يقبل عمل إلاّ بهم وهم الذين ... تفسير القمى ، على بن ابراهيم القمى ، تصحيح : السيد طيب الموسوى الجزائرى ، ج١ ، ص٤ . ... و ما يادآور و خبردهنده ايم از آنچه (حديثى) كه به ما رسيده است ، در حالى كه آن را مشايخ ما و افراد مورد وثوق ما از كسانى كه خداوند ، اطاعت آنها را واجب كرده و ولايت آنها را به گردن ما نهاده است و هيچ عملى قبول نمى شود مگر به واسطه آنان ، و آنان كسانى هستند كه ... . از اين كه گفته است از افراد مورد وثوق نقل روايت مى كنيم ، استفاده كرده اند كه پس ، همه راويان موجود در اسناد روايت هاى كتاب ، ثقه اند ؛ ولى اين استدلال از جهات مختلف مورد اشكال است و بر اساس آن هرگز نمى توان به نتيجه فوق دست يافت . اولاً اين سخن ، گذشته از اين كه گوينده آن كيست ، هيچ دلالتى بر توثيق افرادى كه گوينده سخن از آنها نقل روايت مى كند ، ندارد ؛ زيرا با سه تعبير از رواياتى كه به دست او رسيده ، سخن مى گويد : يكى به طور مطلق از آنچه به دست ما رسيده (بما ينتهى الينا) ؛ دوم آنچه مشايخ (اعم از ثقه وغير ثقه) روايت كرده اند (و رواه مشائخنا) ؛ و سوم آنچه كه افراد ثقه نقل كرده اند (وثقاتنا) . تنها تعبير سوم است كه در آن ، اِخبار يا شهادت به ثقه بودن راويان داده است . امّا دلالت بر توثيق همه راويان ، وقتى جا دارد كه بگوييم تعبير


[١] وسائل الشيعة ، ج٢٠ ، ص٦٨ ؛ معجم رجال الحديث ، ص٤٩ .[٢] بحوث فى علم الرجال ، ص٦٦ ـ ٦٧ .[٣] تفسير القمى ، ج ١ ، ص ٢٧ .[٤] كلّيات فى علم الرجال ، ص٣٠٩ (درباره اعتبار اين شخص) .[٥] همان ، ص٥ (به نقل از نسخه اى كه در ص١٧ تصحيح كتاب توضيح داده شده و در متن با رمز «ط» مشخص شده است) .[٦] كلّيات فى علم الرجال ، ص٣١١ .