مبانى حجّيت آراى رجالى - صرّامى، سيف اللّه - الصفحة ١٠٦

عبد الرحمان، صفوان بن يحيى بيّاع سابرى، محمّد بن ابى عمير، عبد اللّه بن مغيره، حسن بن محبوب واحمد بن محمد بن ابى نصر. برخى به جاى حسن بن محبوب، حسن بن على بن فضّال وفضالة بن ايوب را گفته اند، و برخى به جاى ابن فضّال ، عثمان بن عيسى را؛ و فقيه ترينِ اينان، يونس بن عبد الرحمان وصفوان بن يحيى هستند. ٢. تعداد افراد مورد اجماع . در مجموع از ٢٢ نفر دراين عبارت ها نام برده شده است؛ امّا از اين تعداد، شانزده نفر بدون دغدغه مورد اجماع واقع شده اند. در بين شش نفر اوّل، چون در مورد ابو بصير اختلاف شده كه اسدى است يا مرادى، معلوم مى شود اتّفاق بدون دغدغه در مورد پنج نفر غير از اين دو است. اين پنج نفر با شش نفر دوم ـ كه اختلافى در عبارت آنها ذكر نشده ـ مجموعاً يازده نفر مى شوند . در شش نفر سوم نيز چون در مورد حسن بن محبوب با ديگرانى كه نام برده شدند، اختلاف وجود دارد، تعداد مورد اتّفاق، پنج نفر مى شوند كه با افزودن به يازده نفر پيش گفته، مجموعاً شانزده نفر مى شوند. امّا افراد مورد اختلاف ، شش نفر، يعنى ابو بصير اسدى، ابو بصير مرادى، حسن بن محبوب، حسن بن على بن فضّال، فضالة بن ايوب و عثمان بن عيسى خواهند بود. حاجى نورى، به نقل از ابن داوود در الرجال ، حمدان بن احمد را هم از قول كشّى به اين افراد مى افزايد ؛ [١] ولى با توجّه به عدم ذكر وى در نسخه هاى موجود از اختيار معرفة الرجال و احتمال اشتباه ابن داوود يا خطّاط هاى كتاب او نمى توان بر آن اعتماد كرد [٢] . چنان كه دفاع حاجى نورى مبنى بر اين كه شايد ابن داوود از روى اصل كتاب كشّى اين نام را برگرفته ، [٣] شايد آنچه ابن داوود از آن