مباحث اين فصل به آن دسته از مبانى رجالى اى اختصاص دارد كه مى تواند پشتوانه اى منطقى باشد براى دسته اى ديگر از مبانى اى كه در فصل اوّل اين بخش آمد . چنان كه در اوايل بخش اوّل گفتيم ، مبانى بحث شده را شيوه هاى ارزشيابى هم مى توان نام نهاد ؛ امّا عنوان «مبانى حجّيت ارزشيابى ها» را براى اين فصل برگزيديم ، از آن رو كه همه مباحث اين فصل مى تواند مبنا و پشتوانه برخى از ارزشيابى ها قرار گيرد . در اين فصل ، نگاه ما فقط به ارزشيابى هاى مطرح شده در فصل اوّل اين بخش نيست تا فقط درباره مبانى آنها بحث كنيم . در بخش اوّل ، آن جا كه مسير تاريخى مبانى و شيوه هاى ارزشيابى مطرح شد ، برخى از مبانى قابل بحث وجود دارد كه در اين جا به آنها هم مى پردازيم . البته مبانى همه آن روش ها يا همه مبانى مطرح شده در اين جا قابل بحث نيستند . برخى از اين مبانى ، صرفاً كلامى و به صورت پيش فرض مسلّم براى ما انگاشته مى شود . مثلاً رجوع به سخن مستقيم معصوم عليه السلام درباره راويان يا كتاب هايى معيّن ، داراى مبناى كلامى پذيرفته شده حجيّت سخن معصوم عليه السلام براى ماست كه به آن نمى پردازيم . برخى ديگر از مبانى ، فقط در بين اهل سنّت مطرح است و از ديدگاه كلامى و رجالى شيعه قابليت طرح و تفصيل ندارد . مثلاً ارزش صحابى بودن ـ كه قبلاً به عنوان يكى از مبانى رجالى اهل سنّت نقل شد ـ از ديدگاه شيعه به هيچ وجه قابليت مبنا بودن در رجال و